Anxo Quintana: “Contra min utilizouse a difamación”

Anxo Quintana González (BNG), no seu despacho oficial de visecretario da Mesa do Parlamento galego FOTO: Antonio Hernández

Trancorridos nove meses desde as últimas eleccións autonómicas, Anxo Quintana González (Allariz, 1959; ex vicepresidente da Xunta; ex portavoz do BNG; deputado e vicesecretario da Mesa do Parlamento de Galicia) está "completamente seguro" de que, co paso do tempo, o Goberno bipartito será mellor valorado do que foi, "incluso por aqueles que no seu día non o valoraron, e será tamén máis valorado por aqueles que o valoraron criticamente". Dentro dese Goberno, o BNG impulsou "cambios estruturais importantísimos que desgraciadamente foron abortados cando estaban empezando a nacer. Pero a mentira e a difamación dura o tempo que dura unha tormenta, logo escampa e a xente comproba que detrás daquel ruído só había nubes".

– Respéctoa, pero eu nunca me sentín un competidor do presidente, nin discrepei en público con el, sendo eu vicepresidente, e non vou cambiar a norma agora. Tivemos un Goberno que o fixo ben e executou na súa maior parte o programa conxunto. Cometemos o erro de non valorar na súa xusta medida o inimigo e non valorar que a situación política tiña mudado, non pola nosa actividade nin pola da aposición, senón por unha crise económica que cambia a valoración da xente respecto das cousas.

– Posiblemente haxa compañeiros que teñan esa tentación. Si é así, agora teñen a oportunidade de estar plenamente satisfeitos. Pero, non é así. Era a primeira vez que o BNG gobernaba a Xunta, e custoulle collerlle o pulso á responsabilidade de gobernar. Estou satisfeito de ter contribuído a establecela no BNG, e espero que se exerza de agora en diante sempre, a cultura da responsabilidade segundo lle corresponde a unha forza política seria e moderna. Non me considero culpable do resultado electoral, pero sen dúbida son responsable, pois era o máximo responsable do BNG. Por iso dei un paso atrás e permitín que outros tomaran o temón. Agora un novo equipo goberna o Bloque, cun novo discurso e unha nova liña política avalada democraticamente pola asemblea, e el será responsable dos éxitos e dos fracasos

– Gustaríame que moitos periodistas tiveran comentado iso como algún si fixo. En política estou acostumado e preparado para soportar case todo, pero que por parte de quen enarboraba a bandeira dunha suposta ética se gañaran unhas eleccións, cuxo resultado eu non poño en dúbida, utilizando como arma a difamación persoal, e que ao día seguinte nin sequera se me pidan desculpas, é un debe que teñen os gañadores comigo, e non teño esperanzas de que o salden.

– Ou non hai ninguén en Galiza que teña fillos e vira un neno ou unha nena de dous ou tres anos, ou afirmacións dese estilo tiñan que provocar a gargallada xeneralizada. Xa me dirán como se pode adoutrinar un neno de dous
anos e como ensinarlle algún concepto político a un neno que está aprendendo a falar. Ás galescolas van nenos de cero a 3 anos. É incrible que o PP utilizara este rexoubeo con insistencia e algún o comprara en termos mediáticos e publicitarios. É penoso que o PP considere que, se leva inscrita a bandeira galega, é un mandilón de adoutrinamento, e se leva inscrita unha galiña non o é de fomento do cooperativismo agrario avícola, senón que é neutral. Confío na intelixencia da xente. O tempo acabará poñendo cada cousa no seu sitio.

– Temo que haxa un espolio do que foi feito con cartos públicos. E que esas instalacións sexan pasto do negocio duns poucos.

– Nós, no Goberno bipartito, creamos a cuarta pata do Estado do benestar en Galiza, e aprobamos a Lei de servizos sociais. En lugar do sistema galego de benestar, o señor Feijóo quere montar o negocio galego do benestar. Esa é a gran diferenza. O anuncio da privatización de quince novos centros, invita a algunhas reflexións. Primeira, eses quince novos centros fíxoos o Bipartito, así que Quintana en algo máis gastaba os cartos que en propaganda. Segunda, din que os privatizan porque así terán un 25 % menos de gasto, cando o señor Feijóo, na defensa dos orzamentos para 2010, dixo que non ía baixar o gasto social. Logo, con que palabra súa nos temos que quedar? O señor Feijóo cada vez que fala de benestar, fala de ver canto aforra. A austeridade do señor Feijóo consiste en ter uns cantos Audis podrecendo nos garaxes da Xunta; en non gobernar; e en saírlles tremendamente caro ós cidadáns galegos.

– Na época de Fraga, o PP someteu a RTVG a unha política de persoal baseada na precariedade e na ilegalidade. Na lexislatura anterior, a dirección da CRTVG intentou resolver ese desaguisado, poñendo en marcha unha oferta pública de emprego. O PP negouse, e chegou a utilizar algo que só os populares foron capaces de utilizar na historia democrática do Estado da autonomía: a morte dun compañeiro do BNG para acadar unha maioría ficticia no consello de administración da Compañía e impedir que fose adiante. Agora que están eles no Goberno, non teñen máis remedio que retomala, pois están obrigados a facelo por lei. O outro día, o director xeral da CRTVG deunos un pequeno informe de como ía ser a oferta, e é exactamente igual a como ía facela o equipo anterior. Unha boa mostra do cinismo e a dobre moral do PP é que nestas oposicións se van valorar, como non pode ser doutro xeito, os méritos e a experiencia dos traballadores nos postos de traballo.

– Si. Pero vostede acórdase do que dixo o PP cando no Consorcio de Benestar se puxo en marcha un concurso-oposición para consolidar os postos de traballo e se colocou como un mérito puntuable que a xente tivera experiencia? ... Cunha diferenza, a xente que entrou na RTVG, fíxoo en moitos casos a través das ETT, sen ningún proceso selectivo previo, mentres que os que están no Consorcio entraron todos por un concurso-oposición, con tribunais, publicación, concorrencia e sen ningún recurso que os botara abaixo. Ata onde vai chegar a dobre moral do PP? Isto só se pode facer se se conta cun silencio cómplice e amparo mediático para que as vergonzas non saian ó descuberto.

– É unha decisión de Génova na que participan os de aquí e o señor Feijóo entusiasticamente. O señor Feijóo utilizou a súa maioría neste Parlamento para impedir que Galiza tivera un Estatuto de primeira. E hoxe quen marca o ritmo do desenvolvemento estatutario e constitucional no Estado é o Estatuto de Cataluña, cando Galiza debía estar nesa primeira liña para achegar cuestións máis novidosas e construtivas que as que se achegan desde Cataluña.

– O grave é que o Tribunal Constitucional se converteu nun Parlamento bis que ninguén elixiu dun xeito directo. Sinto dicilo, porque eu creo na división de poderes. Non me cabe dúbida de que un TC independente, ademais de facer as súas valoracións constitucionais, tería en conta que esa é unha lei orgánica aprobada polo Parlamento de Cataluña e polo Congreso, e referendada maioritariamente polos cidadás de Cataluña, pois suponse que unha das misións que ten é apontoar a estabilidade das institucións democráticas do Estado. Espero que ó final prevaleza a cordura e a sentenza no empeore máis as cousas.

– Pois haberá que acatala. Pero unha
setenza negativa, que destrúa o Estatut tal cal foi aprobado en Cataluña, presenta para o Estado un problema máis grande que en Cataluña. O modelo de negociación das autonomías co Estado e as normas establecidas para aprobar un novo Estatuto, non valerían para nada. Habería que obrar en consecuencia.

– Agora que o señor Feijóo goberna, atópase cun BNG que apoia a súa postura, incluso cando el non a explica, e ademais promove unha
lei no Parlamento para darlle máis poder ao presidente e poder actuar dentro das caixas no sentido que o Goberno galego considere oportuno. A diferenza de calidade democrática é moi grande.

– Non sei o que pensa o señor Feijóo deste tema, e interésame sabelo. O cambio de discurso pola súa parte é de tal calibre que resulta difícil seguirlle o ritmo. Hai catro meses falaba de liberalismo e preguntaba quen eramos nós para dicir o que tiñan que facer as caixas; chamábanos intervencionistas por pedir que as institucións democráticas tiveran unha representación no consello de administración das caixas. De repente, dese suposto liberalismo pasou a enarborar a bandeira da intervención, a dicir que as caixas son do pobo e que a Xunta ten que estar no seus consellos de administración.

– A fusión é un instrumento para conseguir un obxectivo. O BNG teno claro: fusion si para que haxa unha gran caixa galega e impedir que veña outra a pór a man aquí. E gustaríame que o presidente deixará moi claro iso, porque se non, atreveríame a pensar que o que quere é telas xuntas para vendelas mellor. Eu por iso non estou. A dirección estatal do PP dixo con toda claridade que non é un partido federal e que o presidente de Caja Madrid se decidía na rúa Génova. Fáiseme difícil crer que en Génova non decidan tamén quen se fusiona e quen se ten que absorber. E non vaia ser que todos, de boa fe, esteamos cantando a mesma canción co presidente da Xunta e resulte que a súa letra é moi diferente á nosa. O outro día, o presidente non se debeu ir do Parlamento, pois contaba co apoio de todas as forzas políticas sen ter unha solución para todo isto.

– É evidente que hai xente que fala da fusión como un eufemismo, para non falar de absorción, que soaría peor. Eu non estou de acordo con esa posibilidade, sería moi malo para Galiza. Sería bo que o presidente se manifestase clara e rotundamente respecto deste tipo de cuestións, porque haxa fusión ou non a haxa, o perigo que hai que conxurar e que nos quedemos sen ningunha caixa. O presidente debería dicirnos: tranquilos, coas competencias legais que teño e coas que está disposto a darme o Parlamento coa nova Lei de caixas, impedirei que iso suceda, e sempre haberá unha caixa galega, sexa máis grande ou máis pequena. E se o consegue, todos a aplaudirlle, e se non o consegue, terá que apandar coas consecuencias. Nós queremos un tramado financeiro propio, forte, e representativo do que a sociedade quere.

– O PP lanzou un torpedo contra un tema especialmente sensible, e abriu unha guerra sen saber cales podían ser os resultados e como podía rematar. O señor Feijóo e o PP inventaron o da imposición lingüística, crearon rexoubeos, fertilizaron o terreo, e chegado o momento pensaron que había que dar a puntilla, porque lles a daban aos nacionalistas e ao BNG, segundo eles unha forza política minoritaria e en horas baixas. Pensaron que co poder da Xunta e co seu poder mediático e social, esa batalla a tiñan gañada. E confundíronse. A estocada non lla estaban a dar ó BNG, senón ao corazón de moitísimos galegos que lle queren ben ao idioma galego, uns que falan en galego e outros que falan en castelán, pero que lles gustaría que o idioma galego tivese máis presenza na sociedade. Mediron mal, e saíulle unha contestación que non esperaban, e agora estamos no desconcerto.

– Non o vexo fácil. Este é un Goberno raro. Hai unha máxima do que goberna que é, "guerras, as menos posibles". Pero estes, como gobernar non gobernan moito, abúrrense e inventan guerras. Esta guerra son eles os que a teñen que pechar, e poden facelo mañá mesmo: volver á postura na que supostamente estiveron dezaseis anos. A partir de aí, os que tivemos moita pacencia ata agora, imos reclamar que o que está aprobado por unanimidade do Parlamento se cumpra. É triste que vinte anos despois aínda esteamos a reclamar que se cumpra a lei e o Plan de normalización lingüística, non reclamamos nada revolucionario.

– Ten que haber unhas institucións de país forte, un ámbito económico e empresarial forte, e hai que conseguir que sexa un país para todos a para todas, con benestar. No institucional, Galiza precisa un novo Estatuto, e non é unha reivindicación nacionalista, é unha
necesidade para todos. Pero o Goberno non fai nada, e limítase a dicir que non é unha cuestión prioritaria. Cales son, entón?

– Fixemos un concurso eólico que pretendía que, por primeira vez, a enerxía deste país fose utilizada en beneficio do país, e que o empresariado galego fose o máximo actor dese proceso. O señor Feijóo paralizouno e inventou unha lei, á que lle pode pór toda a literatura que queira pero coa que pretende que a enerxía eólica deste país en vez de explotala as empresas galegas sexan as de sempre.

– Ten vitalidade para iso, pero aínda nos quedan meses de sufrimento. Non vou ser un demagogo como o señor Feijóo, que prometía unha solución galega en 45 días para unha
crise planetaria. O Goberno do PP non ten modelo de crecemento nin modelo de país, o que fai é xestionar a conxuntura: érguese pola mañá co único obxectivo de poder chegar ata a noite.