Lunes 22.03.2010
| Actualizado 15.03
Hemeroteca web
|
RSS
![]() |
| Manuel Ruiz Rivas, portavoz do Grupo Parmentario Popular, no Hostal dos Reis Católicos |
Manuel Ruiz Rivas (Ribeira, 1957; viúvo: dúas fillas; licenciado en Dereito pola USC; ex xuíz de distrito; procurador dos Tribunais; deputados e portavoz do Grupo Popular no Parlamento de Galicia), considera que o PP sae "modernizado na súa mensaxe" do congreso de Valencia, "porque eu non creo que o partido estea nun sitio moi diferente ao que xa estaba. O que si hai é outras caras, outras formas de transmitirllo á cidadanía. Eu creo que o centro sempre foi o espazo natural do PP; pero tamén é certo que ese centro se ten que visualizar a través da mensaxe, e quizais aí non estabamos acordes co que nos esixía gran parte da sociedade"
_ O triunfo de Mariano Rajoy no congreso de Valencia é incuestionable?
_ Si. A gran lección de Rajoy foi que hoxe ten moito máis adaptado o seu equipo ao que quere que se lle transmita á sociedade dos valores do noso partido. O seu triunfo foi incuestionable por dúas razóns: por un apoio de máis do 85 por cento, e porque se veu perfectamente que non había ningunha alternativa que lle puidera facer fronte.
_ Esperaba dalgúns dos que agora non están xa na dirección do PP opinións tan duras como as que verteron contra Rajoy?
_ Dentro do partido, esas actitudes foron as que máis nos ferían as entrañas. Dentro dun partido, todo o que haxa que dicir se di onde hai que dicilo, e o sitio non é os medios de comunicación. Eu, que fun adestrador de fútbol, digo que os trapos sucios se lavan no vestiario.
_ Cando lle toca ao PPdeG facer o seu congreso?
_ A pesar de que aínda non sabemos as datas das eleccións, non creo que sexa o máis apropiado celebrar agora un congreso rexional. O máis apropiado é facer balance dunha lexislatura esgotada, e que a xente visualice todo o que levamos proposto e o que seguiremos pensando.
_ Pero están emprazados a celebrar múltiples congresos locais, como o de Santiago, que está a dar moito que falar, e a renovación na provincia de Ourense
_ Ben si hai cousas que se teñen que facer no ámbito local e nalgún caso provincial, pero sempre desde a óptica de que neses sitios o partido ten que quedar mellor preparado para afrontar as eleccións.
_ Como avalía o labor da oposición nesta lexislatura?
_ Tíñámolo difícil, porque nunca foramos oposición. Estar na oposición serviu para dúas cousas. Primeiro, todos nós pensamos que o paso pola oposición foi bo, porque nos axudará a gobernar mellor e superar algúns tics.Segundo, porque superada a etapa inicial na que estabamos perdidos do que tiñamos que facer, nunca houbo unha oposición que traballara tanto. Temos case 17.000 iniciativas, o que nunca se deu antes; superamos en preto de 3.000, conxuntamente o PSdeG e BNG cando estaban na oposición. Cualitativamente, nunca tantas leis nin tantos apoios recibiu un Goberno dunha oposición que en contraprestación recibiu labazadas e soberbia.
_ En que cuestións concretas poñería o acento do traballo parlamentario do PPdeG?
_ No debate do Estado da Autonomía o noso grupo fixo o que nunca se fixera: máis de 600 iniciativas de impulso. Durante toda a lexislatura intentamos que se visualizase que só había un grupo que estaba preparado para ser Goberno, o Popular. Moitas veces a oposición queda reducida ao papel mediático de oporse, pero neste caso o noso traballo está marcado pola cantidade de iniciativas que fixemos.
_ A estratexia do PPdeG ten un trazo en positivo?
_ Nós fixemos moitas iniciativas de control ao Goberno, pero foron obviadas polo funcionamento do Parlamento. O Parlamento está a perder a súa esencia como Cámara de control ao Goberno e como Cámara lexislativa. Tristemente, neste momento o Parlamento é un trámite máis na elaboración dunha lei. Con nós non se conta, estan saíndo leis cun só debate en ponencia.
_ Iso é malo?
_ Claro que é malo, porque fai imposible que esa lei saia mellorada. Dese xeito o Parlamento é un trámite máis, como o é un informe da Asesoría Xurídica ou do Consello Consultivo.
_ Para que serven as comisións de investigación?
_ Coa mecánica actual só serven para confundir e, ao final, embarrar o campo. Nesta lexislatura se serven para algo é para xulgar os gobernos que non están no Goberno, para xulgar o pasado. Hai que darlles un maior dinamismo, teñen que asemellarse moito ao sistema xudicial. Na comisión de investigación non se poden vetar preguntas e documentación que veñen ao caso.
_ ¿Refírese ao caso da axente electoral do PSdeG?
_ A cuestión non está en que esa señora sexa unha axente electoral, senón en que non se deixou investigar se esa utilización demostrada de fondos públicos para o pagamento dunha axente electoral dun partido determinado é un feito illado, unha trama ou algo de maiores consecuencias. Aí estan implicados a Administración local, a Administración autonómica e un sindicato afín. Teremos que buscar no Estado de Dereito outras fórmulas para continuar investigando.
_ ¿Non debería quedar claro que axente electoral é unha figura legal, utilizada polos partidos, para evitar confusións?
_ É certo que cando se fala de axente electoral, no caso da emigración parecera que é alguén que vai conseguir os votos de forma irregular. E non é así. Nós temos axentes electorais, e axentes electorais somos cada un dos que formamos parte dun partido político. Pero hai que transparentar máis o voto na emigración.
_ ¿O voto debe ser en urna: libre directo e secreto?
_ Nun primeiro momento tivo sentido o que se fixo, porque era dar as maiores facilidades posibles para que puidera votar a xente que estaba fóra, e participara na construción do país. Pero hoxe estamos a falar do 12% do electorado galego. E hai que extremar as garantías dese voto, para que sexa a propia vontade do elector a que quede expresada nas urnas.
_ Vostedes teñen a María Xosé Caride, conselleira de Política Territorial, como un dos obxectivos a abater?
_ Que Galicia teña unhas infraestruturas adecuadas é unha acción de goberno na que poñemos un especial énfase no seu control. A señora Caride entrou na consellería a escachar. Obras que hoxe en día terían que estar rematadas non están licitadas, como a variante de Noia; outras, como a autovía da Barbanza, atrasáronse meses de forma inxustificada, para logo dálas dunha forma escura e, cando menos, cometendo irregularidades de procedemento. Se tres anos depois presenta un plan de estradas e unhas directrices do terrorio, un pode pensar en que investiu o seu tempo. Pero non ten nada que ver coa persoa, senón coa actividade como conselleira.
_ ¿É de recibo a actitude de boicot do PPdeG á renovación dos dous representantes do BNG no consello da CRTVG?
_ Nós sentímonos vítimas dunha estratexia que é que pareza que o PPdeG non está facendo o labor que lle corresponde como oposición; que, unha vez que non goberna, se esquenceu dos galegos. Iso o está o facer o Goberno a través de dúas canles, o Parlamento e os medios públicos de comunicación. No caso dos medios públicos de comunicación nós non temos outra defensa que pedir unha renovación ampla e total dese Consello. E iso pasa porque se aproximen posturas e o Parlamento nomee un director xeral. Vai rematar a lexislatura sen que quen o prometeu cumpra a promesa de que haxa un director da CRTVG nomeado polo Parlamento. Nós o único que facemos é utilizar a maioría cualificada para impoñer a pluralidade.
_ ¿De verdade cre que ao cambiar o director xeral cambia o modelo de xestión informativa?
_ Ben, cando menos participamos nesa decisión. É evidente que o modelo é moito máis que a figura do director xeral. Pero recordo tamén que hai leis pendentes que podían axudar a iso: Lei da CRTVG, Lei do Audiovisual, Lei de Publicidade Institucional. Hai unha serie de instrumentos que o Goberno podía utilizar para transparentar a acción política, entre elas a da oposición, e está indo no camiño inverso.
_ A reforma do Estatuto de Autonomía é a gran materia pendente desta lexislatura?
_ Eu non diría tanto o Estatuto como o autogoberno. Esta lexislatura é a do parón das transferencias. Estamos a falar de só 9 transferencias dunha contía menor, cando se solicitaban 70. Van quedar o 85 por cento sin incorporarse. Esa parte é un suspenso do Goberno. A reforma do Estatuto é un suspenso posiblemente de todas as forzas políticas, pero nós sempre dixemos que só imos cambiar do Estatuto aquilo no que haxa consenso para cambialo. Nós consideramos que Galicia é unha nacionalidade histórica dentro de un Estado que non é plurinacional.
_ ¿E cal sería a postura do PP se o Tribunal Constitucional dixese finalmente que o Estatuto catalán é constitucional?
_ Nós temos ben claro o concepto de Galicia. Non estamos visualizando no termo o concepto, se o Tribunal Constitucional cambia ese concepto, eu teño moi claro que o que é Cataluña, o que é Euscadi ou calquera nacionalidade ou rexión deste país o é Galicia. Galicia non é menos que ninguén. O que cuestionamos é que a palabra nación responda a ese concepto.
_ ¿Que opina do manifesto que esixe o castelán como lingua común por riba das outras linguas?
_ Estamos entrando nun terreo perigoso. Nos temos en Galicia unha parte da nosa cultura que é diferente, e, polo tanto, temos que enriquecer o propio, pero, á vez, tampouco descoñecer o que é o común. Así estamos obrigados polas leis.
Preocúpame que esteamos entrando nunha dinámica onde todo o mundo e sente agraviado: se sente agraviado o galegoparlante, séntese agraviado o españolparlante. Creo que é posible seguir mantendo ese bilingüismo harmónico, e que a calidade cultural de Galicia se siga enriquecendo cos dous idiomas ao mesmo nivel de coñecemento. E se falamos do uso, a min preocúpame o futuro do galego. A parte do que poida facer a Administración hai algo moi claro: cada vez úsase menos o galego.
“O meu tempo de ocio é das fillas”
Que lle supuxo o teléfono móbil?
Recoñezo que o teléfono móbil me aforra moitas horas pero, a súa vez, tamén mas acorta de vida. Recordo que o primeiro que fixo o Grupo Popular cando cheguei por primeira vez ao Parlamento, no ano 1993, foi darme un teléfono móbil. E o primeiro que fixen ao chegar a Ribeira foi darllo ó meu cuñado. Eu sabía que aquilo me ía cambiar a vida, e efectivamente así foi.
Utiliza moito o PC portátil?
Si. É mais, teño máis dun. Ao primeiro que tiven púxenlle unha pegatina do Parlamento para que miña dona pensara que era da institución e non me rifara por aquel dispendio de gastarme 300.000 pesetas nel.
A onde lle gusta viaxar?
Preferentemente aos países nórdicos e centroeuropeos, pero desde hai anos as miñas viaxes son familiares e sempre condicionadas polas fillas, e alí onde haxa un parque atraccións, unha piscina, alá vou eu.
Que está a ler?
Estoy acabando El juego del ángel, de Carlos Ruiz Zafón. Aí son pouco orixinal, porque me gusta ler best sellers.
Gústalle o cine?
Si, pero a verdade é que é desas cousas que gustas, pero non practicas, como deporte. O meu tempo de ocio é practicamente das miñas fillas. O último que fun ver ao cine foi La bella y la bestia e Peter Pan.
E o teatro?
Gústame, pero tampouco teño facilidades dun sitio próximo que me permita ir; cando viaxo a Madrid adoito ir ao teatro.
Que tipo de música lle gusta escoitar?
Basicamente, un grupo que me gusta moito é Maná; veu recentemente a Santiago. Este ano para min foi bo nese sentido, porque o outro que máis me gusta é Alejandro Sanz, que tamén estivo en Santiago. Acudín aos dous concertos.
Por onde van as súas preferencias en artes plásticas?
Aí son como aquel bebedor de viño que non é entendido pero que, cando o viño lle gusta, adoita acertar co que lle gusta a outra moita xente. Home, hai que ter moi pouca sensibilidade como para que cando un ve Las meninas ou calquera outro clásico non lle guste. En todo caso, a min gústame basicamente Miró.
A arquitectura é unha arte?
É a grande arte que perdura polos séculos.
Que tal leva o da conciliación da vida familiar tendo dúas fillas nenas?
Para min a conciliación da vida familiar só ten unha palabra: agradecemento. Agradecemento aos avós das miñas fillas, porque eles son os que logran conciliar o inconciliable. Por iso eu dicía antes que o pouco tempo que me queda libre non mo podo dedicar a min mesmo, sería inxusto e egoísta pola miña parte.
Ten tempo para cociñar?
De estudante aprendín a cociñar de todo. Agora son máis sibarita e prefiro a grella, pero teño as miñas dúbidas de que iso sexa unha arte culinaria. Ben, polo menos estou satisfeito coas sardiñas e co churrasco que fago. E todos os veráns fago un paella para 30 persoas.