Lunes 20.04.2009
Hemeroteca web
|
RSS
![]() |
– A vosa familia está de acordo coas peticións do fiscal?
– Na casa nunca se fala diso, é demasiado doloroso. Pode alguén poñerlle valor á vida do seu propio pai ou esposo? Eu non podería. Ademais, o bo sería saber canta parte desa pena e en que réxime vai cumprila. Vanlle outorgar coma no caso dalgunha das compañeiras deste asasino permiso de fin de semana? Unha das súas cómplices no asasinato do meu pai e do seu compañeiro, xa fora xulgada e encadeada previamente pero puido organizar e cometer estes dous crimes grazas a que fuxiu nunha fin de semana de permiso. Canto ás indemnizacións dá igual a que se solicite, nunca pagan. De feito saen á rúa despois de cumpri-las penas sen ter nin tan sequera iniciado o pago nin declarado de que xeito lle van facer fronte. Decláranse insolventes e a vivir.
– ¿É difícil esperar 20 anos para que se xulguen finalmente os responsables do asasinato?
– É duro ver como a sociedade esquece tan rápido e como segue habendo vítimas e xuízos de primeira, de segunda e de terceira... Asuntos que se resolven en meses e outros nos que o tempo se detén sen que ninguén pareza facer nada.
– ¿Por que foi tan lento o proceso xudicial? ¿Recibides información as familias sobre el?
– Supoño que este individuo tería outras causas pendentes, quero pensar que a demora ten algún tipo de xustificación porque se non, a alternativa é aterradora, querería dicir que vivimos nun país cun sistema xudicial incapaz, deshumanizado e insensible. Claro está que son suposicións miñas porque as familias non recibimos información de ningún tipo. A min non me consta que houbera nestes 20 anos contacto ningún por parte da fiscalía.
– ¿Pensou en ir ó xuízo?
– Persoalmente o custo emocional de revivilo todo sería demasiado alto. Asistir á frialdade coa que estes suxeitos se vanglorian dos seus crimes, os xustifican e minimizan a túa dor é tremendo. Escoitar outra vez a súa ameazadora voz sería terrible, porque o que moita xente non sabe é como actúan despois dos asasinatos. Durante meses seguen acosando as familias e facendo chamadas telefónicas para rirse da túa dor e amosar o insignificante que para eles era a vida do teu pai e o orgullosos que están de facer o que fixeron... Hai cousas que os xuíces non teñen en conta e que os medios ignoran.
– ¿Cres que os medios non informan axeitadamente?
– Deberían darlle un tratamento a este tipo de criminais máis axeitado á realidade, que os medios deixen de referirse a eles coma "históricos", "dirixentes", "militantes". En realidade son delincuentes, ladróns, asasinos, secuestradores, terroristas é torturadores.
