A Serra do Invernadeiro, un tesouro ecolóxico

Os ríos Ribeira Grande e Ribeira Pequena regan estas terras, que contan cun alto interese xeomorfolóxico e paisaxítico e posúen unha enorme riqueza faunística e botánica. O pasado máis remoto, no que os glaciarismos eran os protagonistas, deron como froito a orografía predominante neste recuncho da provincia ourensana. Nel sucédense os vales e as altas cumes redondeadas dende as que é posible observar un circo glaciar e a caída de varias cascadas dende o alto dos barrancos.

Ó longo do parque podemos observar fragas e carballeiras, xa que os carballos son a especie máis abundante nas serras que conforman esta paisaxe. O carballo albar e o carballo meloxo conviven, froito da confluencia do clima continental e mediterráneo. Ademais, mestúranse con castiñeiros e outras especies vexetais como o teixo, o acibro ou o abruñeiro.

En canto á fauna predominante no Invernadeiro, unicamente as especies salvaxes habitan esta zona, xa que non hai poboacións humanas nin explotacións gandeiras en todo o parque. Os lobos, os corzos ou os xabaríns mestúranse con outros animais coma os cervos, as lontras, os teixugos ou os armiños. O leirón gris atopa no Invernadoiro o seu límite meridional de distribución en España. Destaca tamén a presenza doutros animais como, por exemplo, a garduña ou a marta. As instalacións da Xunta de Galicia nesta zona serviron para realizar os traballos de reintroducción en Galicia (fundamentalmente no Xurés e Invernadeiro) da ata agora esgotada cabra montés (Capra pyrenaica).

En canto ós perigos ambientais do Invernadeiro destacan os continuos lumes sufridos na zona, que favorecen a extensión de especies como o pino para a reforestación do terreo afectado polos incendios coa conseguinte diminución de biodiversidade das especies vexetais e a reducción das poboacións de exemplares autóctonos.
Outro risco relevante é a gran cantidade de furtivos que practican caza ilegal na periferia desta área, favorecido por unha escasa vixiancia da Administración.

Ver: para coñecer de cerca a riqueza natural da Serra do Invernadeiro a mellor recomendación é a Aula da Natureza, na Ribeira Grande, pensada para investigadores e estudantes.
Ademais, na zona existen varios observatorios de fauna, cercados cinexéticos de ungulados silvestres.

As rutas de sendeirismo a través do Parque Natural son unha ocasión única para coñecer de primeira man os recunchos máis escondidos de espazo singular. Os restos arqueolóxicos da zona reflicten a existencia dunha civilización antiga con indicios da existencia de dolmens, castros e restos romanos. Mostra delo é, por exemplo, o antigo campamento romano en Castelo de Cerveira, cerca do parque. Outra opción é a visita ó Museo Etnográfico de Vilariño de Conso, para coñecer de cerca as tradicións e a forma de vida desta zona da montaña ourensana.

Chegar: A autovía A-52 ou a estrada N-525 ata Verín son as vías de conexión co parque. Unha vez en Verín, hai que coller a estrada comarcal OU-114 ata Laza, desviandose ata Campobecerros. Dende este lugar accédese por unha pista forestal asfaltada ó parque natural, situado a uns 8 km ó norte. Para entrar, é necesario contar cun permiso escrito da Delegación Provincial de Medio Ambiente Natural de Ourense, que se concede a un máximo de 30 persoas por día, para efectuar percorridos a pé dentro deste espazo natural.

Comer: a carne de cabrito é unha das especialidades da zona, á que se lle adica unha festa propia no concello de Vilariño de Conso. O porco e os seus derivados, especialmente o chourizo e a androia (feita coa tripa gorda do porco e rechea de trozos de carne de porco e de costela) son algún dos produtos máis afamados do lugar, xunto coa bica, o postre por excelencia destas terras ourensanas.

Aloxamento: aínda que non son abundantes, na comarca de Viana existen algunhas casas de turismo rural, así como hoteis e pensións, que representan unha opción moi acertada para poder facer noite na zona.