Comerotas

O sábado pasado houbo sesión de cinema na sociedade gastronómica A Troita Armada, seguida dunha cea na que se mougaron algúns pratos de película preparados por Paco Manrique, home de vastos saberes que van desde a alta cociña aos estilos natatorios (a min axudoume a perfeccionar a redondeza da brazada ao nadar imitando a ra). Actuou de mestre de cerimonias o cinéfilo Eduardo Galán, quen nos convidou a ver La grande bouffe, filme de Marco Ferreri do ano 1973 descoñecido por case tódolos presentes. Os máis vedraios si que nos acordabamos da paparota de Ugo Tognazzi, Michel Piccoli e Marcello Mastroianni, tres individuos afectados por diversos colleitizos anímicos que resolven suicidarse comendo a calcarlle co dedo tendo por testemuña a Andrea Ferreol, encorpada compañeira de xogos eróticos que achega o picante necesario para adubiar a orxía. A inactualidade do filme pon en destaque as drásticas mudanzas experimentadas nos últimos trinta anos en tódalas ordes da vida. Salta á vista o troco de perspectivas na cultura da esquerda, entón amante da transgresión, da provocación e dun certo desespero nihilista, e hoxe amiga das artes edificantes, sentimentais e boístas. Neste campo percorreuse unha enorme distancia que vai de Ferreri a Isabel Coixet e Amenábar. Algo semellante ao acontecido no cinema deuse tamén na literatura, ata o punto de que unha historia como a desa grande enchenta só podería escribila hogano un romancista do pau de Houellebecq (disque direitoso) ou tal vez Pascal Bruckner, que seica tivo arte e parte no roteiro de Lúas de fel, desoladora cinta de Polanski. Outramente, unha deusa da fecundidade como a Ferreol, que activaba a libido dos mozotes de antes, resulta monstruosa nestes tempos en que a gordura é un andazo e un vicio perseguido polos gobernos. Entre xentes encantadas de coñecerse non se entende o suicidio de tres tipos sans, iso é bo para os tetrapléxicos.