Inicio
 |
| Óscar Ybarra, esquerda, Leonor Watling e Alejandro Pelayo coa súa árbore FOTO: Chus Antón |
As preguntas grandes e pequenas que se responden soas cando ollas o teu bebé durmindo. Algunhas non se responden porque empezan a dar igual. Por un lado non entendes nada e polo outro todo ten sentido de repente... Así se senten Leonor Watling e Alejandro Pelayo desde que son pais, e este sentimento de "ledicia despreocupada" é o que transmiten no cuarto disco de Marlango, Life in the treehouse (Universal). Os dous compositores, xunto co trompetista Óscar Ybarra, viven un momento doce e iso queda claro nas once cancións solleiras de pop-folk que se distancian (pero non abandonan) o jazz coas que nos agasallan, "que nos saíron así, xorden dunha necesidade moi íntima e moi inmediata", confésanos Pelayo, que ademais de tocar o piano se desdobra tamén como produtor.
Falades da busca da inocencia e construídes unha casa da árbore, que era o soño de todos nós cando eramos nenos... ¿Iso foi o que queriades transmitir co título do disco e as vosas cancións tan doces?
Si, falamos diso, dese lugar físico e tamén do imaxinario, da válvula de escape, do sitio no que te agochas, foxes e tomas distancia respecto da realidade, a présa e o ruído. É como un agochadoiro e o xardín secreto que cadaquén busca na súa vida para illarse do ritmo das cidades....
¿E cal é o voso xardín secreto, se se pode saber?
Pois as nosas cancións (risos), en concreto estes once novos temas, que son a nosa forma de evadirnos e celebrar todas as cousas que nos pasaron e nos pasan, e nese sentido somos coleccionistas e atopamos estas once fotografías que nos gustaría mirar cando sexamos moito máis maiores, con cariño...
Falas de celebrar o que vos pasou. Imaximo que niso conta o de ser pais recentes...
Si, todo suma, claro. Hai cousas que teñen unha contundencia máis definitiva ca outra pero tamén os tres discos anteriores, coas súas xiras e viaxes están por aí pululando...
O teu fillo e mais o de Leonor, Oliver e Luca, son como unha especie de elfos que ata aparecen nunha canción...
Si, teñen que ver en todo, impregnan o que fas do mesmo xeito que impregnan a túa vida no momento que nacen, e non se pode separar...
Este disco é moito máis luminoso e camiña máis cara ó pop. ¿Sorpréndeulle ó público?
Pois si, de momento está tendo moi boa acollida, son as cancións que precisamos nestes momentos, non facemos plans, é o que xorde dunha necesidade persoal moi íntima e moi inmediata. Despois tes que inventar un discurso para presentalo ante a prensa pero nace dunha necesidade moi persoal.
¿Que pensaría Tom Waits (Marlango é o nome dunha canción súa) desta evolución?
Ui... Non teño nin idea (risos)
No disco colaboran Pereza, Jorge Drexler (parella de Leonor) e Rufus Wainwright, que sorprende especialmente. ¿Como establecestes contacto con este "divo"?
Foi moi natural, Leonor tomou un café con el e ensinoulle os nosos temas... e mandounos o que el consideraba que The Answer precisaba, con dous elementos moi delicados como o coro e a liña de piano, e déronlle ó tema unha gran contundencia da que estamos moi orgullosos.
Todos tedes proxectos paralelos, sobre todo Leonor que non para na súa carreira de actriz. ¿Como facedes para xuntarvos e impulsar Marlango?
Pois porque Marlango é esa casa da árbore, é o sitio a onde escapamos para descansar e xogar e todo o resto de cousas que facemos na nosa vida por separado sérvennos e axúdannos.
Dentro desta hiperactividade, neste disco exerces tamén como produtor. ¿Como foi desdobrarse nesta gravación?
Foi sinxelo porque teño a complicidade de todos os demais, non só de Leonor e de Óscar, tamén do resto dos músicos, e foi unha decisión tomada entre todos que alguén ten que coller o temón e déronmo a min.
Agora estades comezando a xira en teatros. ¿Non se entende Marlango en gran formato?
Si, ás veces tocamos en sitios grandes e o que nos gusta é cambiar de escenario, pero no inverno molan máis os teatros (risos), que fóra fai frío...
¿Incluso en festivais?
Ás veces tocamos nalgún e sempre sentimos que somos o convidado estraño e iso gústanos porque temos a oportunidade de non ter que defender ningunha bandeira.
Vides a Galicia a comezos de abril... Chega a pregunta obrigada: ¿que tal na nosa terriña?
Pois moi ben, temos moi boa relación cos galegos e experiencias moi positivas en todas as partes, coñecémolos ben e temos sempre ganas de ir...
Entón, ¿sentídesvos como na casa?
Si, porque máis do 70 por cento de Marlango somos do norte: Óscar vive en Xixón eu son cántabro e son tópicos, pero son verdade, o clima, a comida... unen.
