PARA O SÁBADO os homes da parroquia decidiron facerlle unha batida ao raposo. Xa o viñan pensando desde había polo menos un mes, pero non daban xuntado o número de persoas para que llela autorizasen. Non lles resultaba doado porque todo o mundo prefería andar aos coellos ou ás perdices. Para máis, nas últimas semanas aparecera unha bandada de pombos e para eles representaba un reto ao que poucas veces se podían enfrontar. O domingo anterior, sen ir máis lonxe, o Pepe e o Rubén tiveron a sorte de dar cun bando: mentres uns quedaban no aire uns poucos pousaban para logo remudarse entre eles. Era dificilísimo velos e fóranos seguindo toda a mañá até que por fin conseguiron matar dous. Así e todo, deron xuntado as doce persoas que precisaban e o domingo, cos papeis en regra e ben equipados, saíron ao frío da mañá.

Os cans andaban coma tolos a uliscar os rastros e por fin deron sinal de algo. Nunha chousa bastante grande e amparado por unhas mestas silvas agachárase un animal. O señor Antonio estableceu a estratexia e mandou colocar as escopetas de xeito que o bicho non tivese escapatoria. Sería polas once da mañá, os cans procuraban entrar naquel mato, pero axiña saían escorrentados. Ao cabo dunha hora decatáronse da razón: non se trataba dun raposo senón dun xabaril enorme que viron escapar a todo correr sen que ninguén conseguise darlle. Xa estaban todos desanimados e dispostos a cambiar de sitio, cando observaron que os cans insistían no seu empeño e non saían do lugar; coñécese que se agachara outro xabaril naquela espesura, así que decidiron tomar precaucións. Volveron revisar a estatexia e agardaron tensos, cadaquén no sitio marcado para facerlle a espera ao animal. Ninguén lle quitaba ollo a aquel mato de silvas que tiñan ben rodeado. Os cans ladraban sen atreverse a entrar. Contra as cinco da tarde viron saír o animal coma un lóstrego. Foi o señor Antonio quen o matou dun só tiro. Logo marcharon comer uns bocadillos ao bar, pero non fachendeaban da peza cobrada, só tiñan permiso para cazar raposos.