Sempre son os máis mediocres, os máis miserables e canallas, os pior nacidos, os encargados de dictar edictos de fe e de anatema. Non debe sorprendernos, sucedeu sempre así ó longo da historia. Adoitan os tales individuos ter un sorriso que, no rebique dos beizos, deixa asomar a baba como nun inútil esforzo por facer brillar algo do que tan asañada e miserablemente aboia polas súas bocas. O restro da cara adoitan tela acartoada. Dura.

Recordéino onte, primeiro, cando rematei o artigo citando o incontrovertible feito de que tanto o PP, como o PSOE e mailo BNG ocuparon a consellería de cultura e, os dous, primeiros a dirección de política lingüística, e, segundo, cando alguén me chamou por teléfono pra recordarme que fora eu quen, no nome do PsdeG-PSOE, tivera tal responsabilidade. Non mintía e reavivóume a memoria. Agradézollo. Ignoraba que, con esa recordación, provocaría outra. A do último, que non derradeiro, edicto de anatema, da última excomunión habida, non hai aínda moitos días, con exorcismo incluido...

Como a ocasión adoitan pintala calva, cunha especie de perrera revirada, convén collela polos pelos, precisamente polos da perrera, e advertir que estou disposto a calquer análise comparativa a tal respecto; quérese dicir, que mesmo propoño unha revisión exhaustiva e porfiada do traballo levado a cabo, que non a ramo, na consellería de cultura durante o exercicio da miña responsabilidade. Houbo moitos erros, máis dunha incapacidade, pero ofrézome a expoñelos e discutir delo publicamante en calquer foro que se tercie.

Item máis. En menos dun mes cumprirei (Deo volente) sesenta e cinco anos. Medio cento deles ocupados no meu quefacer literario expresado na lingua na que habitualmente falo e, mal que ben e cando me peta, escribo. Podemos tamén someter á debida peneira o seu peso, consideirar o volumen conquerido, o espallamento acadado, o recoñecemento obtido en ónde, por qué e cómo; é dicir, a aportación feita ó medio do que me sei parte común e solidaria. A estas alturas xa sei quen són Disimulenme o que o que queda escrito poida ter de alarde.

Ven a conta da excomunión con edicto de anatema da que se falou aí enriba. Cheguei a unha altura na que unhas veces me sinto por riba e outras por baixo desas realidades; é dicir, que non é que me importen unha figa, pero si que non poucas das opinións alleas me traen un pouco ó pairo. Moito máis as dos mal nacidos que intentan eludir á realidade practicando exorcismos cos que pretenden expulsións duns templos e dunhas confesións das que se cren propietarios cando non son nen sequera monaguillos. Por moito que o pretendan. Ninguén os recordará á volta duns poucos anos.