NA casa empeñáronse en que tiña que facer a comuñón o mesmo día do seu santo. Ao cura parecíalle que aínda era moi pequeno, pero gañou a avoa, que era a que tiña máis interese, co argumento de que o neto xa tiña uso de razón, que era o que se pedía naqueles tempos. Por fin a cerimonia quedou fixada para a misa de doce. Un mes antes a nai, coa axuda dunha modista que cosía polas casa, fixolle un traxe de mariñeiro raso, que non había cartos para galóns nin outros distintivos.

Procurou que a roupa quedase cumprida porque viñan atrás outros irmáns e habería que aproveitárllela. Dúas semanas antes colleron o tren para a capital para facer a foto co traxe. A nai levaba nunha cesta o traxe ben alisado e envolto en papel branco fino. Ao chegar, a nai colocou o cesto na cabeza e o fillo agarrouse á man que lle quedaba libre.

No estudio fotográfico vestiuse co traxe e fixéronlle dúas fotos, unha de pé mirando un crucifixo e outra axeonllado nun reclinatorio que tiñan preparado para occasions coma aquela. As fotos estarían listas a primeiros da semana seguinte.

O día da comuñón o rapaz non acougaba e pensaron con razón que serían os nervios da cerimonia. Non había tal. O cativo tiña moitos escrúpulos de conciencia e non facía máis que pensar en se cometería algún pecado mortal desde o día anterior en que confesara na igrexa. Para máis, despois da confession, a modo de adestramento o cura déralle unha hostia sen consagrar, precisoulle ben isto último, para que sou-bese como sería ao día seguinte. Tamén o avisou de que tiña que ter coidado de non morder nin tocar cos dentes a sagrada forma. Iso era o que tiña desacougado aquel neno porque a véspera, cando fixera aquel ensaio pasárao fatal porque a hostia se lle quedara pegada no padal e non había maneira de sacala de alí.

Estaba farto de comer os recortes que o crego lles daba de vez en cando, pero solucionaban o problema metendeo o dedo na boca e sabía perfectamente que iso non podía facelo. Ao final todo resultou máis doado do que pensaba.