Na mensaxe de exaltación do Día Mundial da Poesía 2010, que hoxe celebramos coincidindo coa entrada da primavera, Irina Bokova, directora xeral da Unesco, afirma que as linguas do mundo, seis mil novecentas doce, acadan o seu meirande grao comunicador na obra dos poetas. Para a política e diplomática búlgara, nada en 1952, a primeira muller que accede á maxima responsabilidade da organización da ONU para a Educación, a Ciencia e a Cultura, a poesía constitúe un territorio universal onde os pobos e as culturas poden e deben atoparse. Palabras e versos que, alén da fala na que abrollan, cómpre que cheguen máis lonxe, na procura da luz que ilumine a esencia do home.

A Unesco, que ten como tarefa a plena realización "dos principios democráticos de dignidade, igualdade e respecto mutuo", considera a poesía coma un elo integrador: todas as voces, toda a creatividade do planeta, desde calquera latitude, mantendo o fulgor da condición humana. Nesa dirección debe ser considerado o proxecto: Rabindranath Tagore, Pablo Neruda e Aimé Césaire, polo universal reconciliado, previsto para o bienio 2010-2011. Baixo a conxunción destes tres grandes autores, destinaránse diversos medios para que a poesía sexa máis accesible, para que logre maior resonancia. A Bokova, ex comunista, hoxe reconvertida en social-demócrata, propón que a poesía recupere, con naturalidade, o lugar que tivo sempre de seu no centro da vida, insitindo na necesidade de maior investigación, compilación, análise, publicación e tradución das obras poéticas. Tamén propón que a poesía forme parte dos programas de educación de calidade, os estudantes débenlle perder o medo e considerala unha lectura interesante e atractiva. Boas intencións as desta búlgara, si señor, diría Ánxel Fole, con irónico e rotundo énfase.