Non ben pasaran dous meses da voda cando el lle levantou a man por primeira vez unha tarde de setembro. Non chegou a tocarlle. Todo fora por unha parvada, se ben se mira. Seu home non atura que ninguén o moleste cando bota a siesta e, a pesar de sabelo, ela fixéralle un aloumiño na cara. Xa lle dicía seu pai de cativa que non aprendía se non era cunha losqueada. Pouco despois saíra á rúa cunha minisaia e iso non se podía consentir. Desta vez cobrou unha boa trompada e tamén pensou que fora culpa dela por provocalo. Aínda houbo máis ocasións e en todas elas víñanlle á cabeza os berros e as lavazadas do pai cando non facía as cousas do revés, porque seica lle encantaba provocar. A última vez foi hai menos dun mes. Ía saír de cea cunhas amigas e atrevérase a desabrochar tres botóns da blusa de xeito que deixaba entrever as puntillas do suxeitador. Ademais do golpe, chamoulle as catro letras. Escapou como puido da casa e foise ao hospital cunha amiga. Tiña unha costela rota. Dixo que caera por unha escaleira . A médica torceu o bico e puxo cara de non quedar moi convencida. Ela non quere volver á casa. El manda mensaxes, primeiro de arrepentimento, ultimamente preñados de ameazas. A muller anda co medo no corpo.