Por un correo do amigo Victorino Pérez Prieto, souben de que o pasado domingo finou o crego Manuel Espiña, filósofo e teólogo, un galego bo e xeneroso. Tras da triste noticia, Victorino fainos unha reflexión verbo do que é a morte para os crentes e termina cunhas palabras do ilustre defunto, escritas xa hai anos: "Pra min tódolos días do ano e tódolos anos da miña vida foron e han ser datas adicadas a Galiza, como home e como crego".

Quen tivo a sorte de coñecer este cura e ensinante amable sabe que falaba con Deus en galego. Non é o xeito de o facer a igrexa maioritaria que ten esquecido que Cristo se expresaba en arameo, a lingua dos seus paisanos, e oficia o enterramento dos que viviron no idioma propio do país nunha lingua allea ao morto e á súa contorna vital. Veño de o comprobar dúas veces máis aló nas terras luguesas.

Manuel Espiña era un defensor das liberdades. Cando Franco asinou as súas últimas sentenzas de morte (1975), Espiña manifestouse sobre o feito nunha homilía e foi multado con 150.000 pesetas. "Sancionáronme antes de condenarme", declarou el, que non tiña eses cartos nin moito menos. Daquela, o artista e amigo Luís Seoane dooulle un Cristo Obreiro para unha poxa que permitise tal pago. Non foi necesario organizala porque a Comunidade Cristiá do Home Novo se mobilizou cunha colecta que, nun só día, recadou aqueles cartos. O Cristo serviu para lle axudar anos máis tarde á Fundación Bemposta. A obra de arte cangada desta xenerosa historia mercouna Caixanova. Manuel Espiña foi tamén partidario -como non podía ser menos nun home ao servizo do pobo sen diferenzas- dunha Igrexa que, ademais de se identificar coa lingua e coa cultura de Galicia, dese cabida ás mulleres permitíndolles acceder ao sacerdocio. Ambas angueiras fixeron del un crego carismático, identificado con cambios fundamentais que ten pendentes a Igrexa, a radicada en Galicia particularmente, como o uso litúrxico dun idioma que parece afastado de Deus. Iso que desde a democracia a lingua adquiriu a condición de oficial e si é empregada noutras moitas "liturxias". Descanse en paz tamén o Manuel Espiña que utilizaba a lingua do seu pobo nuns artigos de prensa que seguiamos con interese porque eran un papado de auga fresca. Que el e os que foron, e son, como era el sirvan de exemplo ás novas xeracións do clero galego.