Calquer día destes empezarán a agromar as follas dese árbol que teño perto do amplo ventanal do estudio e que non sei cómo se chama malia ós meus esforzos en sentido contrario. Os habituais destes outros días saben del que o arrinquei, sendo aínda moi cativo, na campa embaixo da que xace o corpo de Matsuo Bashô, alá no Koya San, no monte sagrado dos nipóns, no mesmo cume no que descansan os corpos dos emperadores e os poetas.

Daquela o arboriño viaxou na miña balixa, envolveitas as súas raiceiras en algodón humidecido, podadas as súas pequenas ponlas, entre os pantalóns e algunhas outras e aínda máis pedestres prendas interiores, entobado do mesmo xeito que

"Na casa do canteiro

florecen os crisantemos

entre as pedras"

se me deixan que recupere un dos haikus de Bashô, o mestre máximo da súa composición.

Que agromen as follas do árbol sen nome; tamén as do arce que está tras del e que chegou removido pola mesma intención seguindo senón o seu mesmo camiño, si ánimado por idéntico proceder dende a tumba praguense de Kafka; ou que o fagan as da figueira, que han ser coma orellas dun rato agachadizo e timido, todas elas renacidas, non ha constituir máis que o anuncio da primavera, a significación do paso do tempo, un haiku máis, se mo permiten, porque daquela eu recitarei así, pra consolarme:

Arríncome as canas;

Baixo da miña almofada

Canta un grilo".

E saberei así que a vida retoma o seu pulso, que todo inza e medra, transformándose de novo en si mesmo. Tal sucede no "caduceo"; ou sexa, na vara de Hermes, no símbolo hermético por excelencia, dúas serpes enroscándose sempre arredor dela, significando o poder de atar e desatar, a continuidade establecida entre o caos e o cosmos, esas cousas que nós non entedemos e nembargantes suceden.

En resume, todo por non atallar e decirlles que hai uns días foi a candearia, a festa da luz renacida, o día no que casaban os paxariños, según se afirmaba cando eu era neno e semella que agora se está esquecendo. Medra a luz e renace a vida. Átanos e desátanos o curso das estacións, as idas e vidas dos ceos diáfanos e puros, a choiva manancial que enche os rios e os desborda, nunha plenitude que agradece o corazón e celebra o sentemento. Menos mal que non cantan os crisantemos e florecen os grilos. Anque calquera sabe. En Ascó ou en Cuenca pode suceder calquera cousa, calquer día.