ANQUE non muden as cousas, xorden neoloxismos que nos intentan desorientar. O vocablo de moda deste verán é procrastinación, aínda que o estío foi toda a vida procrastinante. Nada doado de pronunciar, adoita comérselle o segundo r como unha tapa cun vaso. Pola súa forma parece designar unha perversión, pero analizando o seu contido é dunha vulgaridade pasmosa. Está pragado de sinónimos: mangancia, vagancia, farona, galbana, preguiza, nugalla, desidia... A procrastinación non é máis que a tendencia a retardar o momento de facer o que se ten que facer, unha especie abreviada dese dito tan de noso "xa se fará".

Para os psicólogos e pedagogos é unha alteración da conduta, non me atrevo eu a chamarlle enfermidade, que preócupalles moito. Para os organizadores do tempo e promotores da produtividade, chega a ser arte, pero nociva, porque a mente procrastinadora incluso se especializa en elaborar teorías e razoamentos sofisticados para xustificar o aprazamento das decisións de actuar no momento preciso para que a empresa rinda todo o que ten que render e, utilizando outro dito moi galego, "vaia por riba".

Eu creo que é todo máis sinxelo pero, se hai que acomodarse á palabra e aos seus derivados, outórgolle o título de Procrastinador Maior do Reino de Galicia a título póstumo ao meu paisano Paco Lombardía. Librado do servizo militar -circunstancia decisoria na oportunidade do casamento masculino de antano-, aprazou indefinidamente o seu casoiro, iso que moza tiña, ata morrer ceibe entrado en anos. "Aínda non volvín do servizo, ¿non comprendes?".

Podemos levar o neoloxismo ao mundo da xubilación. Hai quen deixa o traballo anticipadamente para ser procrastinador en toda regra, do mesmo xeito que tamén hai quen recomeza cunha frenética actividade que cobre todo o día e se resiste de vez a ser procrastinador.

Entrementres, imos pasando a vida con algún que outro que nos toca cerca e para o que sempre teremos unha queixa. E tamén con antiprocrastinadores que se anticipan sen descanso ás obrigas e nos crean moi mala conciencia. Polo medio quedan as persoas que tratan de cumprir o mellor que poden co seu deber, que se erguen ao toque do espertador, que nin sequera teñen o vicio de fumar para abandonar o asento da oficina e que se deitan á súa hora. Con ou sen palabra nova, a vida segue é a mesma.

Escritora