APROXÍMASE un momento crucial nesta etapa política como é a aprobación dos orzamentos xerais do Estado. As circunstancias que concorren non son moi diferentes ás doutras ocasións. O Goberno necesita de apoios para sacalos adiante e disponse a negociar co PNV, coma noutrora fixera con CiU e outras formacións de ámbito autonómico. O resultado tamén será o de case sempre, é dicir tanto Euskadi coma Cataluña van saír airosas desta negociación. É certo que se alternan os triunfos duns e outros pero a vitoria sempre recae do mesmo lado da balanza. A Galicia, coma sempre, quedaranlle algunhas migallas o que amosara de novo o escaso peso político desta terra no contexto do Estado.

Pero a diferenza de ocorreu noutras ocasións, esta oportunidade debería servir para a reflexión de todos, tanto do Executivo galego coma a da oposición. Nos case 30 anos de autonomía, o país galego non só non tivo peso político xa que rara vez foi respectado coma merece. O respecto político non é innato, hai que gañalo ao longo dos anos e iso foi precisamente o que non fixo a clase dirixente galega nun período a todas luces máis que suficiente para situar a Galicia no lugar que lle corresponde dentro do contexto estatal.

Porén, esta situación, que non é novidosa, remóntase aos primeiros tempos do Estatuto. Daquela, os dous grandes partidos galegos da época, UCD e AP, foron os primeiros en darlle ás costas á autonomía, ata chegar o punto do seu desprestixio, mentres noutras comunidades, e non só Cataluña e o País Vasco, senón tamén Andalucía, centrándose coas institucións nacidas ao abeiro do novo sistema político, mentres en Galicia utilizábase ese novo marco á máis vella usanza das antigas Deputacións provinciais, cando non de xeito folclórico.

Pasaron os anos, e este país seguiu a ser un dos grandes primos do Estado. A expresións do tipo "Goberno amigo" ou "un presidente do Goberno galego é mellor" nos remitimos. Ambas foron algunhas das que ocasionaron as gargalladas de moitos dos nosos conveciños. Mentres eles sacaban tallada e eran respectados, Galicia era só o cachondeo das clases dirixentes estatais. Por iso, consideramos que agora, en época de crise porque é precisamente cando máis se necesita, que a clase política galega debe facer unha reflexión en profundidade. Agora xa non valen de nada as chamadas a vellos tópicos que xa deberían estar superados. O que precisamos é que Galicia comece a gañar ese respecto, e non afecto, do que nunca gozou, que é cuestión de todos.

Periodista