É curioso o guirigai formado arredor da elección do novo presidente da RAG, en virtude da súa moi extremada posición política; radical de esquerdas, según uns; de extrema ou de ultra esquerda, según outros e candidato, cando non a alcaldía de Vigo sí á presidencia do goberno galego, sempre a proposta de formacións políticas das que se diría que, a concepción pacífica da existencia, se lle antolle pouco menos ca un vicio burgués e algo atravesado. É curioso.

Hai anos, algúns dos hoxe críticos co feito de que a presidencia da RAG veña de ser ocupada por tan sinalado político, o foron (e é de desexar que o sigan sendo) coa circunstancia de que nos paises consideirados revolucionarios houbera que estudar marxismo-leninismo pra poder cursar mediciña, por exemplo, e logo adicarse ó exercicio de profisión tan antiga coma o home. Pra qué necesitarán ter coñecementos de materialismo dialéctico e histórico, chegada hora de extirpar unhas amigdalas, se preguntaban non exentos de razón.

A este respecto quérese dicir e recordar que sí, que é certo que un médico non necesita do marxismo-leninismo, nin da formación do espírito nacional ou da formación relixiosa, proporcionada pola correspondente e preceptiva asignatura, recordado tamén sexa, pero que ó mesmo tempo non é mintira que houbo, hai e haberá, excelentes médicos de apaixoada e solvente formación relixiosa, de acreditado fervor marxista-leninista ou adictos ós máis curiosos e solprendentes sistemas de ideas que un se poidera imaxinar. Chegada a hora de operar o que teñen que ter é pulso firme, man serena e conciencia estricta do que teñen entre as mans. Despois que se vaian pegar berros a Riazor ou Balaidos se é que a ben o teñen. Pois o mesmo coa presidencia da RAG. Xúzguese ó novo presidente polo desempeño da súa responsabilidade académica e déiselle manter a postura político-ideolóxica que a ben teña que xa os electores opinarán ó respecto. De momento a presidencia da RAG non a ostenta un destacado político, senón un sinalado escritor e, en puridade, ese é o feito que hai que salientar. Un creador, non un historiador, non un comilador ou un ensaista é quen ocupa o sillón máis importante da Real Academia Galega. Se en tempos se pideu que se xuzgase ó presidente da RAG por cómo desempeñaba o seu cargo e non pola súa condición de delegado do goberno, hoxe deberemos facer o mesmo. Se daquela houbo contradicións e sinalaronse, xa se sinalarán, agora, cando se produzan. En tanto saudemos a chegada de quen é un dos máis significados creadores galegos de literatura. O resto é poñer a venda antes da ferida.