ANDAN os nacionalistas galegos amolados, con razón, pola campaña de españolización que se puxo en marcha aproveitando a celebración da Eurocopa de fútbol.

Este espectáculo pode ser usado para anestesiar ao pobo (mundial de Arxentina) ou para liberalo (selección alxeriana). As ideoloxías excluentes usan e aprópianse de todos os resortes e símbolos, deturpándoos se é necesario.

O franquismo espasallou ao Real Madrid cando este comezou a gañar todas as Copas de Europa, aínda que o seu presidente, Santiago Bernabéu, era monárquico: cando a conseguen por vez primeira van ofrecerlla a Afonso XIII a Suíza. O Barcelona, na súa etapa de presidentes franquistas (Núñez, Gaspar), logra concitar non só as arelas de liberación do pobo catalán senón as necesidades de liberdade en toda a península. Converteuse nun símbolo. Mes que un club, malia da directiva.

O problema nestes momentos para o nacionalismo galego non é a selección española de fútbol, nin que as súas vitorias acrecenten a campaña de reespañolización. O problema é preciso situalo na política recentralizadora que, comezada con Rodríguez Zapatero no goberno, continúa o PP sen recacho. Os mollos da nosa meda son que tampouco temos ningún xogador na selección. No 1964, cando a selección da Federación Española de Fútbol (ese é o nome oficial, por iso poden xogar Escocia, Irlanda do Norte ou Gales os campionatos) gañou a súa primeira Eurocopa, os galegos, cinco, formaban a maioría da selección.

Nunha reunión celebrada no 1979 en Euskadi, para acordar das seleccións vasca, catalá e galega de fútbol, concluímos que os xogadores das nosas nacións, con sentimento de País, non debían de renunciar a xogar na selección española. As avesas, como pasou con Iribar, presente na reunión, utilizalos como símbolo das nosas loitas.

Por iso hoxe os cataláns poden usar a selección española de fútbol a beneficio propio.

Sempre entendín que o fútbol non é razón, senón paixón. É lóxico que aqueles nacionalistas que non son amadores do fútbol, non gusten de que gañe a selección española.

Pero tamén semella lóxico que existan outros nacionalistas, que, aínda sabendo a súa utilización centralista, queiran que gañe a Roxa. E aínda españolistas que apostan por Portugal, pois pensan que é o reflexo do Real Madrid, fronte á Roxa, que reflicte o Barcelona.

Alguén tampouco sospeitoso como o ex presidente do F.C. Barcelona e deputado independentista, Joan Laporta, explicábao así: "A miña selección é a catalá, pero a maioría dos xogadores da española son do Barcelona. Ademais, hai moita xente ao meu carón que se sente feliz se gaña a Roxa. Quen son eu para estar contra da súa felicidade?".