Foi casualidade. O venres de hai quince días estaba eu na droguería de onde as Cinco Rúas, alí pertiño da sede deste xornal, mercando ferro pra llo deitar ó pé dalgunhas froiteiras, cando escoitei coma un señor falaba e falaba de centolas. Prestei atención, qué queren que lles diga. Epicuro, teimudo defensor da moderación dos desexos, dos praceres da vida sinxela e dos goces do coñecemento, da memoria e maila amistade, deixou escrito que o principio e raíz de todo ben está no pracer do ventre, que algúns din bandullo, pois mesmo os actos máis sabios e importantes gardan referencia con él. Pois ben, estaba o señor, un vello lobo de mar, deses que saben que ás veces a mar se nos torna unha loba, falando e falando das centolas que hai aló contra Riveira, entre a Punta de Fóra e Castiñeiras, que son grandes e cumpridas, cubertas de algas, as máis delas e saborosas, coma se foran presbíteros revestidos en tempo de Advento, este que andamos, e non me puiden resisitir á escoita. Vaime o mar, non a mar, claro, vanme as centolas (mesmo os centolos, que nestas cousas do bandullo sonlles moi promiscuo) e vaime falar a modo, tal e como recomendaba Epicuro. Pasei un bo pedazo falando e aprendendo do vello lobo. Sei, por caso, que agora non se pesca con palangres, a arte máis ecolóxica do mundo, quén nolo ía dicir hai xa algúns anos.

Iso foi pola mediodía. Pola noite prendín o televisor e alí estaban as centolas facendo un cinto de seguridade ó redor da Triada Capitolina que forman os Trobeiros de Compostela, eses tres foguetes cheos de erudición e risas, de risas e de desinhibición, de coñecementos varios e moreas de cancións coas que alegrar a vida da xente, a miña entre todas. Cada venres que podo prendo o televisor e, na canle de Correo TV, vexo os profesores Cancio e Mari Solera que presididos por Luis Rial, en oficio de Zeus Capitolino, fan que a noite sexa amena e grata, chea de facundia oratoria e dun humor que a mín se me antolla intelixente.

Iso foi pola noitiña. Chegada a mediodía do sábado acheguéime ata Cambados ó reclamo dun Epicuro particular que teño eu, algo así coma un anxo da garda có que os ceos me bendicen. Trátase dun Epicuro que, amén de exercer de tal, é parente e amigo, amigo e parente, amén de avogado dos de lei, é dicir, bo e honrado, todo xunto, e que aínda por riba dispuñera un centolo, grande coma un castelo, semellante ó que exhibiran os da Triada na TV do Correo. Logo regresei a casa cunha fermosa camelia de prata das do Quinteiro da Cruz prendida na lapela. Se me ven con ela non é que tornara o rego. É que pra unha vez que me botan flores haberá que aproveitalas. Seguro que Epicuro o aprobaría.