Contra o solpor, se baixou algo o neboeiro e ti ves cara Compostela de regreso do silencio alto de Chaguazoso (por veces branco) os montes que abeiran o Miño, según este abandoa Ourense e se encamiña ó Barbantiño, eses montes, estan salferidos de marelo. Non nego que as mimosas o son, que é livián o seu aroma, mesmo que sexa fermosa a súa cor. Pero teño pra mín que esas manchas circulares coas que pretender alumear os montes a mín antóllanseme eccemas. Un proído que lle saeu á terra. Veremos en qué acaba.

Recodo o eccema, xa saben, esas manchas de cor, esa dermatite papulovesicular con proído que aparece coma un cadro reactivo fronte a múltiples axentes endóxenos ou exónenos, o diccionario galego de termos médicos dixit, porque esoutro día, viña eu véndoas e, según as vía, rosmaba maldicións polo baixo contra delas; é dicir, según acababa eu de pasar por tras do seminario diocesán, fundado polo extinto monseñor Temiño, aquela cabeciña algo cadrada, cando collín á dereita e baixei a Ourense pra ir dar xusto co ó Campo dos Remedios ou cómo lle chamen agora ó que hai darredor da capela que está ó pe do Ponte Vello do lado contrario a onde se ubican os Salesianos. Fixen a baixada que lle digo, por esa especie de tobogán que empalma Ourense coa autopista, pra me achegar ó estudio de Miguel Piñeiro. Vai expoñer obra e avisaranme do solprendente mundo que a mostra abrangue e máis da excepcional mestría coa que está executada. Miguel ten unha afillada aqueixada de autismo no seu grao máis severo. O mundo de Alicia, así se chama esa nena de ollos grandes e tristes, redúcese a imaxes e cores. Miguel enténdese moi ben con ela. Píntalle cousas e ve de penetrar no mundo ausente e calado dos autistas a través dos debuxos cos que entretén a nena. Agora pintóuna a ela e ó tempo pintou as imaxes que a conmoven ou atraen, que a acompañan nese impensable vágado no que Alicia vive mergullada ogalla que nun país de marabillas. Quén o sabe? Ogallá sí.

Contemplei a obra de Piñeiro nun silencio litúrxico e sacral do que me decatei según abandoaba a casa e ascendía por onde había pouco que baixara, de novo cara os eccemas que agora xa velara a noite. Por qué se falará baixiño diante dunha mostra de pintura coma esta? Déixolle a vostedes as respostas porque pode que haixa máis dunha; aí lles que quedan en estabai, que dín os mariñeiros. Pero esperen a ver a obra antes de respondelas porque, primeiro de nada, está un pintor grande, logo un mundo inimaxinable -Alicia ó fondo do fondo gris do tempo-, logo, a nosa propia sensibilidade sobrevoando por riba dunha e doutra realidade. Vaian vela.