Os primeiros días de setembre foron algo acalorados de máis, o dia cinco dos mes que andamos, por exemplo, que foi cando escribín isto que lemos hoxe, o termómetro de máxima e mínima que teño na entrada da casa, marcaba os trinta e cinco graos centigrados á sombra no canto de eu me poñer a redactar estas liñas.

Xúrollles que malditas as gañas que me empuxaban a elo. Prefería ler a Pla embaixo dunha figueira, que xa saben que da unha sombra asañada e algo deletérea, pero fresquiña que da xenio, e tal estaba eu a facer deica que, o mesmo Pla, me recomendou a lectura de Chamfort. Nese momento subín ó estudio, collín a autor tan recomendable, peguei a lelo e xa quedei pfrendido del e da obrigatoriedade desas liñas.

Se reparan o que andei a facer no parágrafo anterior foi ir preparando, xustificando as liñas que han seguir a estas; é decir, anunciando unha cita de Chamfort pois xa saben que un dos meus escasos méritos consiste en ir lendo por vostedes, tan apurados sempre polas súas ocupacions e os seus traballos, e ir dandollo de a pouco, en pildorazos concentrados, así coma quen non quixara a cousa, máis nestes días da estiñada impiadosa que nos azouta a nós e ás nosas mentes. Así que aí lles vai a razión chamfortuián de hoxe.

"Cáseque tódolos homes son escravos, por aquela razón que daban os espartanos do servidume dos persas, que non sabían pronunciar a sílaba "non". Saber pronunciar esta palabra e saber vivir só constituen os únicos medios pra conservar a libertade e o carácter". ¿Sabemos os galegos dicir non? Témome que non. Dicimos depende, dicimos pode que? dicimos quen sabe?, quizáis?, en todo caso, pero non, non, iso cáseque nunca o dicimos.

O curioso é que cando nolo reprochan adoitamos xustificasrmonos dicindo que é por educación. Pois claro que é por educación! E aí está o problema. Estamos educados así. A Historia educóunos así, madia leva. A vostede e máis a mín tamén. Mátanos a bosecuencia, o afán de agradar, de resultar educados e corteses, e entedemos que o enfrontamento non nos levará a ningures. Como pauta non está mal. Individualmente aplicada produce grandes satisfaccións, nas máis das oportunidades, pero colectivamente seguida o que produce son grandes frustracións.

Non estaría de máis telo en conta agora que se reanuda a negociación do noso novo Estatuto. Se hai que dicir si, digámolo; pero por se vai haber que respostar non millor que ovaiamos ensaiando. Ou non?

ac@alfredoconde.com