Hai ben pouco tempo escrebíamos nestas páxinas sobre o desprestixio xurisdicional e democrático do Tribunal Constitucional (TC). Un tribunal que está a permitir especulacións coa inminente sentenza do Estatut catalán, cando dos seus doce membros só dez se atopan na plenitude xurídica dos seus dereitos para exercer o seu mandato neste asunto. E cando, deses dez, catro deles demoran un nomeamento xa caducado.

Hai uns días doce xornais cataláns publicaron un editorial conxunto a prol do marco de convivencia que supuxo o novo Estatuto do 2006. Disque o TC camiña cara unha sentenza que deslexitime globalmente a constitucionalidade desta norma. Decisión curiosa, máxime tendo en conta a extrema politización do nomeamento dos membros deste TC e máis o indubidábel feito de que o Estatut constitúe a auténtica norma constitucional catalá, aprobada polo seu Parlamento, polo Congreso e polo pobo catalán en referendo.

Cómpre non nos chamar ao engano. O editorial publicado pola prensa catalá é un aviso á convivencia común. España corre o risco de perder, de vez, a afección por xeracións da cidadanía catalá porque, cunha sentenza adversa, estaríalles a dicir nidiamente que os parlamentos non funcionan, que os pactos non se cumpren, que vivimos nun Estado-nación dotado dunha rixidez propia do século XIX e que, tratándose dunha nación próspera, de sete millóns de habitantes, mellor lle iría desenvolvendo a política de "Adeu Espanya" no canto de se esforzar por encaixar o seu autogoberno no marco da España plurinacional. A opción independentista do first minister escocés Alec Salmond gañaría adeptos acó e aló. Porque a España amosaría a súa incapacidade de artellar xurídica e políticamente a súa pluralidade.

PP, PSOE e os medios de comunicación madrileños haberían estar moi cegos se non ven aquí o comezo da fin do Estado das Autonomías. Porque a discreta participación do referendo do Estatut non pode agachar a realidade dun pobo catalán que se desenvolve con grande dificuldade no estreito marco dunha España ensimismada que recea da unidade europea e do autogoberno e sinais diferenciais das súas nacionalidades. Dunha España que rexeita unha pluralidade que constitúe o único alicerce certo da súa realidade e da súa presenza e vocación na Europa e no mundo.

De certo que, de se producir o despropósito dunha sentenza globalmente contraria ao Estatut, o conto non nos vai sair de balde nin aos españois nin aos galegos.

Porque suporía, sen máis, o peche definitivo da andaina descentralizadora que principiamos no 1978. E chamaría por tentar reactivar unha España morta que mesmo xa non se alicerza en algunhas das realidades empresariai ate de agora asentadas na capital do Estado. Porque a absorción de Iberia, Unión Fenosa e outras empresas varias están a marcar de xeito ineludíbel a inviabilidade dun xigantesco Madrid que, agora si, presenta nidiamente a fraxilidade extrema do seu baseamento.