P aco Martín escribiume alarmado e a cousa non era para menos. Acababa de morrer Xan Balboa, persoa intimamente unida ao personaxe que abriu novos camiños para a literatura galega, xa que foi el o que lle puxo cara a Ramón Lamote, profesor de chairego. Debuxante de soños por encarga coma o Lamote, mestre na arte da ilustración, Xan poñía todo o seu interese nos traballos que levaba entre mans e non entregaba unha obra súa ata que consideraba que tiña a calidade que el lle esixía a todo traballo ben feito. Moitas ilustracións leva rachado por non quedar conforme. Testemuña do seu bo facer son unha presa de libros ilustrados que puideron ser máis se a súa humildade non lle impedise aceptar novas encargas por temor a non estar á altura dos orixinais que lle entregaban.

A última vez que vin a Xan tiña que acompañar a Paco para presentar as novas aventuras de Ramón Lamote. Malia que estabamos en familia, non houbo quen o fixese falar en público. Mestre de ilustradores, creador dun estilo personalísimo, gustáballe pasar pola vida con pés de la. Os seus días non fixeron ruído. Como tantas, a morte veu tronzar un novo proxecto en colaboración co seu amigo Paco Martín, no que ambos estaban ilusionados.