O pasado 28 argumentaba un lector que tamén no caso da literatura española hai consideiracións extraliterarias, chegado o canto de outorgar un premio; que nela tamén funciona o sistema dixital cando hai que poñer libros de lectura obrigada nos institutos e colexios e non digamos no de nomear directores do Instituto Cervantes. Logo, continuaba aludindo ós saborosos orzamentos estatais ó respecto como se mal de moitos fose consolo de parvos en troques de epidemia desexablemente erradicable. Pretendía con elo xustificar idénticas actitudes e componendas no caso galego. Mal camiño ese. Esquecía que non estando eses hábitos xustificados en ningún dos casos, espazos ou territorios a consideirar, son máis reprobrables e mesmo intensos no noso. E que non son, nin moito menos, equiparables. O sistema literario español significa o 1% do PIB. Nel editanse 365 millóns de libros ó ano, un millón diario. Del viven máis de cen mil persoas. Os seus usuarios dispoñen dun idioma asentado, en sesenta e cinco anos que teño de vida nunca viron n complicada a existencia con cambios constantes da súa normativa ortográfica, a RAE limitase a sancionar o uso das palabras que circulan libremente pola rúa. En resumen, non son equiparables. O español medra, mentres o galego debece. Mentres iso sucede, nós, temos unha RAG que non sanciona o usa fala viva senón que sanciona á xente con términos que saca da chisteira da historia, como se foran coellos; vimos cambiada a normativa xa non sei cántas veces; fumos quen de alteirar a concesión dos premios literarios?pra facelos coincidir na mesma data e outorgarllos, a pares, a este escritor ou escritora, facendoo dun xeito e cunha desvergonza que nin o aludido Planeta se atrevería nunca a facer; establecemos subvencións con tanta prodigalidade que marea e convertemos cada institución que se nos ocurra nunha editora nacional solapada, ata que millóns de libros, millóns, non teñan máis e millor destino que o de xacer nos sotos institucionais, ó tempo que, por moito que nos empeñemos en negalo, nun estúpido alarde de optimismo no que xa ninguén cre, o noso idioma está cada día máis deturpado, e se fala moito menos e moito pior que hai vintecinco anos. ¿De quén é a responsablidade? ¿De "Madrid"? Home, dito pola breve, non fodamos. Nós temos maior obriga e necesidade de non cometer erros que os que disfrutan dunha situación normal no uso e disfrute das sías lingoas. A responsabilidade é nosa. Pechar os ollos e maila boca pode facer que caias simpático pero, falando de traicións, pregúntome cál ha ser maior e máis letal e definitiva. Ah, e outra cousa, PP, PSOE e BNG xa foron responsables do cotarro, ¿a que agardamos?