De cativo, os da casa dicíanlle que nacera para señorito porque nunca se daba mañá para nada e había que facerllo todo, mesmo as cousas máis miúdas. Cando a nai lle encargaba calquera dos mandados que adoitaba facer un rapaz do seu tempo amañábase para poñer algún problema. Co pai a cousa non marchaba mellor e pouco e pouco fórono deixando por imposible. Aquela situación non deixaba de molestar os irmáns que tiñan que apandar co traballo deles e co que el deixaba sen facer. A señora Ánxela aplicáballe un dito que explicaba todo dunha maneira moi clara: "Hai que mandar a quen fai as cousas porque aos outros é escusado". Todos contribuíron co seu esforzo a poñer en marcha unha pequena empresa gandeira da que vivían con comodidade, pero tamén con sacrificios, catro familias. El preferiu un traballo de oficinista na vila. Con todo, cada vez que ía pola aldea non deixaba de amolalos coas súas recomendacións: "Habería que ir..., habería que facer...", pero el non movía un dedo, como se as cousas se fixesen soas. Un perfecto inútil.

Acaban de morrer os pais, primeiro ela, logo seu home. Unha semana despois, para asombro dos da casa, esixiu saber que parte lle tocaría dos negocios familiares.