Moito riu o inútil do meu amigo ao ver no xornal do luns os comentarios dalgúns lectores e non tivo cousa de máis présa que irlles fregar o Correo nos fociños da muller e as fillas. Elas non se deixaron asoballar e tamén lle apareceron armadas de dicionarios, mesmo un de sinónimos. Aquilo serviulles para recordar aínda outra vez algunhas das súas múltiples torpezas que darían para escribir unhas cantas páxinas. A filla pequena lembrou o traballo que pasara para explicarlle o funcionamento dos primeiros teléfonos móbiles. Andaría ela daquela polos dez anos e os aparatos non tiñan complicación ningunha. Claro que agora sempre usaba os máis sinxelos porque unicamente pretendía falar coa xente. Ninguén logrou convencelo das vantaxes dalgúns modelos que levaban música e cámara de fotos. El sostiña que lle abondaba co que mercara. Tamén co teléfono lle teñen pasado cousas moi chuscas. Hai meses recibiu unha mensaxe que preguntaba: "Es Luís? Son Lydia". A el ocorréuselle contestar. "Non son Luís, pero quen me dera". Aquela remitente mofouse del canto quixo e aínda hoxe é o día que segue a mandarlle mensaxes. O peor do conto é que non ten nin idea de quen pode ser e poida que ela o coñeza a el.