San Geraldo foi primeiro arcebispo da arquidiocese de Braga, favoreceu a fundación do reino de Portugal e mesmo bautizou o seu primeiro rei don Afonso Henriques. Nado en Francia, viviu en Toledo e morreu en Vilapouca de Aguiar. Conta a tradición que cando se encontraba nesa vila en visita pastoral viuse rodeado, el e mais a xente que o acompañaba, por unha intensa nevarada. Enfermou de gravidade e, ao se sentir ás portas da morte, consumido pola febre pediu que lle fosen buscar froita para acalmar a sede. Respondéronlle que naquela época do ano e con tanta neve as árbores estaban espidas; todo o máis, podían atopar castañas. O bispo insistiu tanto que miraron por unha físgoa da porta pola que entraba un frío xélido e viron pasmados como as árbores de fóra estaban cheas de froitos. Ese foi o milagre de San Geraldo. A este arcebispo Xelmírez rouboulle as reliquias de San Fructuoso e Santa Susana, no que se coñece como o pío latrocinio. O roubo non foi reparado ata nove séculos despois, en 1994. San Geraldo e Xelmírez porfiaron por conseguir que a súa diocese estivese sometida á do contrario, pero só o primeiro chegou a santo. Claro que o arcebispo compostelán non fixo ningún milagre que se saiba.