Tras unha experiencia erasmus en Italia, volvín á casa abraiada e cabreada coas televisións de Berlusconi. Nos estudios traballan, sen dúbida algunha, máis mulleres modelos que cámaras, directores, estilistas, realizadores e actores, todos xuntos. Nunca souben se de verdade sabían falar, porque xamais escoitei a voz de ningunha, só alternaban bailes con sorrisos, e tiñan un espazo de luxo reservado enriba da mesa do presentador. Eu contáballes ós italianos que aquilo era unha grandísima ofensa para a muller, que nós xa deramos un paso adiante na igualdade e na desaparición do trato discriminatorio, e bla bla bla...

E cal é a miña sorpresa, cando un par de anos máis tarde o programa de fútbol de Cuatro cambia o seu formato, suponse que porque o outro non lle ía de todo ben. A novidade: catro rapazas bailando enriba dunha mesa coma se estiveran a competir con Carmen Martínez Bordiú en Mira quien baila. E como colmo de males, unha nova reporteira que asegura chegar a Maracaná 06 para defender os dereitos das mulleres ás que nos gusta o deporte. Pois que empece polo máis tópico: esixe un bailarín.

Non estou ofendida nin nada semellante, pero a verdade... quedei parva.