Galicia, é certo, sempre máis separada que separatista, continúa sometida ao cumprimento do seu destino marxinal por obra e graza dos gobernos de España. Como leva ocorrido en ocasións incontábeis no noso aturar a trancas e barrancas o transcorrer da historia, doutra volta as peticións máis imperiosas cursadas dende esta terra foron enfrontárense cos subterfuxios, as terxiversacións, os desvíos, evasivas e ambaxes propios de quen non teñen, tampouco, un marcado interese en resolver os nosos problemas nin en proporcionar os medios políticos para podermos acometer a súa pronta solución. Nesta liña de preterición das urxencias galegas, e no esencial capítulo das comunicacións internas e externas, tense que vir encadrar agora a recente intervención da ministra de Administracións Públicas no Congreso, no senso de refugar a iniciativa de constitución dunha subcomisión para o seguimento, control, avaliación e impulso das infraestruturas viarias en Galicia, apenas dous días despois de ser asinada a proposta polas tres forzas que integran o Parlamento galego. Pola contra, para evidenciar unha diferenza de trato que cómpre ter en conta, con Cataluña mantense esta fórmula a respecto do AVE. Na mesma sesión de control no Congreso madrileño a ministra de Fomento subliñou as cantidades que se levan investido en Galicia (seica se multiplicou por cinco o investimento medio anual a respecto da anterior lexislatura) e continuou sen determinar prazos para o inicio da serie de obras pendentes de seren executadas conforme aos planos previstos.

Conforta o saber, aínda que un xa vai moi afeito a vanas ilusións e promesas incumpridas do elenco político, que nos planos inmediatos do bipartito está presente con carácter prioritario a creación dun servizo ferroviario galego de proximidade. Así o veu anunciando o presidente da Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño, xa dende o pasado ano, o 9 de maio de 2007, e cando o 27 de setembro se recollía nos medios unha excelente exposición razoada e unha reflexión sobre a imperiosa necesidade desta estrutura reticular de comunicación interurbana e intercomarcal, tendo como espiña dorsal o Eixo Atlántico. "Queremos a creación deste servizo -en palabras do presidente- por parte de quen lle corresponde e ten a competencia, que é o Goberno de España e o Ministerio de Fomento e queremos que a xestión dese servizo sexa transferida posterior e inmediatamente ao eido da comunidade autónoma para desde aquí darlle plena capacidade". E engadiu "ese servizo de proximidade debe ofrecer tempos de viaxe reducidos e debe garantir unha frecuencia importante; trátase dun sistema do que xa dispoñen outras comunidades autónomas, algunhas con relacións e fluxos de transporte menos intensos que os que se dan nas grandes áreas metropolitanas do noso país". Pola súa banda, o 31 de maio de 2007, o ex-voceiro do BNG no parlamento español Francisco Rodríguez, defendeu na Cámara que de non mudar a actitude de Renfe con respecto a Galicia " o BNG impulsará unha compañía propia, que vertebre territorialmente o país". O vicepresidente, Anxo Quintana, seica xa se tiña referido a que "nas conexións locais é onde se ven de forma máis evidente as carencias do carácter centralista do sistema ferroviario español".

E ás voltas seguimos para dotar a Galicia dun ben trazado servizo ferroviario de proximidade despois de máis de cen anos, concretamente 120 anos, dende aqueles primeiros estudios (1888) e xestións referidas ao tren de Fisterra, aquel da Coruña a Carballo e Corcubión, o tren chamado dos 3 CCC. En fin, hoxe, venres, ó rematar estas líneas non sei se tomar unhas vieiras prohibidas e deixarme levar da amnesia.