Había semanas ou meses que non pasearan pola vila con tanto vagar coma aquel sábado. A mañá, unha das primeiras solleiras de primavera, invitaba a abrir fiestras e ventás e a saír á rúa. Aproveitaron para visitar lugares ao aire libre, sobre todo os parques dos que tan ben dotada estaba a cidade. Nun deles estaban facendo obras de acondicionamento e, sen se decataren, el e mais os fillos, dous mozotes, pasaran por diante dos carteis que prohibían o paso a calquera que fose alleo ás obras que se estaban levando a cabo.

Aquel día non había obreiro ningún traballando, pero si un garda de seguridade que se achegaba a eles con paso decidido e claras intencións de coutarlles o paso. O home, ao que se decatou, chamou os fillos para onda el con disimulo, abriu u­nha carpeta que levaba na man e púxose a trazar imaxinarias liñas nun papel imaxinario, coma quen está interpretando un proxecto de obra. O garda minorou a marcha e parou en seco ao que chegou cabo deles. Logo, con moita educación saudou e quixo saber se precisaban algunha información. Ante a negativa do home, informou de que ía andar preto daquela zona por se querían que lles amosase algo. O pai agradeceulle o xesto e deu por rematada a visita.