PARA a maioría dos mortais, aínda que é máis seguro, viaxar en avión pon máis nervioso que facelo en coche ou en tren: xa sexa polo medo á altura ou a non coller o avión. Se non atopas o DNI, quedas en terra; pódenche confiscar a coitela de afeitar e o de- sodorizante por superar as medidas permitidas; e, aínda que chegues a tempo, pódeste quedar fóra polo overbooking.

A pesar disto, viaxar en avión é un pracer. Tanto polas panorámicas que podes contemplar, como polas interesantes historias que sempre acabas escoitando.

No voo con destino a El Prat que fixen o xoves, un pasaxeiro contoume que traballaba nunha empresa que constrúe muíños de vento. Algúns de 5.000.000 de euros. Viña de ter unha reunión en Cedeira, que comezou pola mañá -estando todo escuro- e rematou pola noite. O pobre non puido ver nada da vila.

Como ao chegar ao avión ía sen copia da tarxeta de embarque que entreguei no finguer e non sabía cal era o meu asento, tiven que esperar na parte dianteira do Airbus un bo intre ata que se aclarou todo.

Cando a azafata dixo boas tardes por corentava vez, díxenlle que nunca escotei dicir boas tardes tantas veces sorrindo; contestándome que o dicía ata 400 veces diarias. Como ese día, en que viña de Londres para facer o seu cuarto voo.

Ao preguntarlle cantos idiomas falaba, díxome que castelán e inglés era obrigatorio. Ao insistirlle se falaba algún máis, díxome que tamén italiano, holandés e alemán. Cando lle dixen que falaba galego, catalán e inglés medio, contestoume: "Está moi ben!". E ao preguntarlle de onde era, decateime de que tamén falaba catalán porque era de Barcelona.

No voo de regreso iamos por encima das nubes, baixo un sol espectacular, ata que comezamos a descender a Lavacolla. Só traspasalas, a néboa e a chuvia inundárono todo. Aquel microclima era virtual, pois -por encima das nubes- todo era sol! A que non era virtual era aquela azafata que dicía bos días -centos de veces ao día- e falaba seis idiomas, sen darse importancia.

Licenciado en Dereito