Teño debilidade pola arquitectura dos pazos desde que pasaba por Gomeán cara a Lugo en coche de liña e albiscaba unha construción granítica á man esquerda que chamaban así. A palabra pazo tiña connotacións de riqueza e poderío da nobreza rural galega na Idade Moderna que nos deixaban coa boca aberta aos humildes. Máis tarde descubrín os de Mariñán, Oca e algún outro, aos que puiden entrar xa sen complexos, e o de Sistallo, na benquerida Chaira. O último que visitei foi o de Tor na media tarde do venres pasado, aínda con día suficiente para me emocionaren a paisaxe e o serán gris de babuña moi mansa.

Tomei unhas imaxes do xardín labiríntico de pedra que ten detrás, a parte que máis me atraeu do grandioso edificio. Por entre a obra dun arquitecto italiano do século XVIII, que cobrou vida grazas ás pedras liquenadas tan similares ás vellas maceiras que ten cerca, andaban pitas, ocas e ovellas, e o tempo corría cara a atrás. Na entrada, agardaban Alfredo Pardo e Encarna Lago, os estupendos anfitrións da velada, porque iamos asistir a unha das primeiras exhibicións da curtametraxe O labirinto ario, produción de Chantada Films e Chantada Comunicación, dirixida por Alfredo sobre un guión de Ana Belén Diz. Asistiriamos á proxección unha peza xenial cargada de humor e chiscadelas ao cine e á literatura -porque toca recursos dos actuais best seller, como a busca do Grial e as sectas ocultistas medievais- e tamén unha homenaxe ao pazo onde transcorre unha das accións máis fantásticas do noso cinema: a intriga galega arredor do esoterismo nazi coa presenza de Franco, a marquesa/dona Carme, Adolfo Hitler, outros nazis, a filla inocente que será sacrificada por súa nai ao estilo bíblico a prol dun interese superior que é conseguir a pureza da raza mediante a clonación do Führer na que chegan a intervir os extraterrestres, cun recordo aos vellos ritos en Santa Eulalia de Bóveda.

O filme esta inspirado no labirinto do xardín e é nese espazo onde xoga a inocente moza co parviño aldeán no seu principio e onde agarda pola merenda da avoa o bigotudo Adolfito no final. A proxección foi un privilexio, por asistiren moitos actores -profesionais como Julio Cela e Alejandro Carro, ou veciñais- e por estarmos no espazo no que se enmarca a maior parte desta curta chantadina candidata nos Premios Mestre Mateo. ¡Pois que haxa sorte!