Domingo 21.03.2010
| Actualizado 23.36
Hemeroteca web
|
RSS
RSS
|
 |
| Ana María Pérez, en la sala de ordeño de su explotación en San Sadurniño |
Descendiente de ganaderos, Ana María Pérez conoce a fondo la dureza de la vida del campo. Junto a su marido José Luis Sanjurjo, lleva una explotación de 200 ferrados en Bardaos (San Sadurniño), con 236.000 litros de cuota láctea y cobrando 23 céntimos por litro. "Non chega a nada e nestes tempos menos, dedicamos tamén parcelas para cultivar patacas e nabizas, pero todo o que ingresas vai para manter a granxa", explica. Su suegra María Otilia Vigo recuerda que "o campo modernizouse moito coa chegada das máquinas, pero antes cobrabas polo litro de leite un 50% máis".
La mecanización se demuestra en una sala de ordeño, en la que caben ocho vacas. "Nós non somos moi estrictos, pero tal e como están as cousas é mellor ser perfeccionista: as vacas necesitan moita atención e tes que dedicarlles a túa vida, aínda que os ingresos non cheguen agora nin para aforrar", admite Ana María. Las ayudas acumulan continuos atrasos, "sentímonos bastante abandonados e mesmo perdemos a confianza nas mobilizacións". Con 35 años y dos hijos, esta ganadera recuerda lo que le dice su suegra: "Neste traballo hai altos e baixos, temporadas sen recollida e meses sen cobrar". Pero Ana María añade que "este tempo é bastante crítico sobre todo polo pouco que pagan polo litro, pasas o tempo fastidiando o corpo para nada". Cuando en un supermercado observa que el litro de leche se acerca al euro, se pregunta "quen levará os cartos polo medio". Y coincide con María José en que "se as granxas van mal tamén perxudicarán a veterinarios e industria, aínda que esta xa ten moitos cartos feitos".
En ninguna explotación encontrarás "vacacións ou días libres, sobre todo cando non tes a quen deixarlle o traballo". Ana recuerda que "eu traballei ata o día no que dei a luz á miña pequena, pasei tres semanas na cama e despois regresei ás cuadras". Se sienta en la sala de ordeño y explica: "E o traballo axudoume a parir, din que fai ben moverse".
"Momentos bos e momentos malos, é así"
Ana María tenía 19 años cuando llegó a la granja de su marido, "pouco despois a miña sogra púxose enferma, ela dedicouse á casa e eu axudei o meu marido coa granxa". No le asusta el trabajo: "Gústanme os animais pero non dan cartos". Y lleva con filosofía la pérdida de cabezas, de setenta a cincuenta y cinco en la actualidad: "As mortes do gando obedecen á lei da vida e non me comen o coco, hai momentos bos e momentos malos, é así".
Cuando el ganado no bajaba de setenta cabezas, "todo ía ben e daba para aforrar, pero o mal momento chegou pouco a pouco, baixou o leite e subiu o mantemento". Al final, invierte únicamente lo necesario mientras los ladrones incluso se llevan los pastores eléctricos .
