Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

O PSOE de Ribeira propón recuperar o antigo cine Millán para dotar Palmeira dun novo espazo cultural

Antigamente foi tamén fábrica de salgadura e pista de baile

O Filipino, Gran Vía, Abadiño, Moraña, Millares ou Colón son os nomes dalgunhas das 19 salas de proxección que funcionaron no Barbanza

Ruínas do antigo cine Millán de Palmeira.

Ruínas do antigo cine Millán de Palmeira. / Suso Souto

¿Ya nos sigues?Márcanos como medio preferente
Añádenos en Google
Ribeira

O PSOE de Ribeira vén de presentar unha proposta ao pleno municipal para impulsar a adquisición e rehabilitación do inmoble do antigo cine Millán, de Palmeira, coa finalidade de convertelo nun espazo cultural ao servizo da parroquia.

Para o grupo municipal socialista esta iniciativa “responde a unha demanda da veciñanza e representa unha oportunidade única para recuperar un espazo histórico de gran valor nunha contorna privilexiada”.

O voceiro socialista, Francisco Suárez-Puerta, destaca a importancia de “dotar Palmeira dunha casa de cultura ou dun centro social público, un equipamento que permitiría reforzar a actividade cultural e social da parroquia, favorecer a participación veciñal e dinamizar a vida comunitaria”.

Neste sentido, Suárez-Puerta destaca que “a falta de solo dispoñible na zona consolidada fai especialmente relevante a recuperación de espazos xa existentes como o antigo cine Millán”.

O socialista subliña o valor histórico e simbólico do edificio, que foi primeiro unha fábrica de salgadura e posteriormente un cine e unha pista de baile, “formando parte da memoria colectiva de xeracións de veciños e veciñas de Palmeira”. “A súa recuperación permitiría preservar este legado, poñelo en valor e transmitilo ás novas xeracións”, engade.

A proposta contempla a creación dun espazo cultural polivalente, no que se poñan en valor os elementos industriais da antiga fábrica e se recupere tamén a súa dimensión cultural, cunha pequena sala de proxección en homenaxe ao antigo cine Millán, así como espazos para actividades sociais, culturais e educativas.

O portavoz socialista destacou que se trata dunha “oportunidade única para recuperar un espazo que forma parte da historia de Palmeira e convertelo nun punto de encontro para o presente e o futuro da parroquia”. Nesa mesma liña apuntou que “non se trata só de rehabilitar un edificio, senón de devolverlle á veciñanza un lugar que xa foi seu e que segue moi presente na memoria colectiva”.

Para o voceiro, a adquisición e rehabilitación deste espazo “debe entenderse como un investimento estratéxico que contribuirá á dinamización cultural, á cohesión social e á posta en valor do patrimonio local”. “Palmeira merece contar cun espazo cultural propio á altura da súa historia e da súa identidade”, sinalou.

Suárez-Puerta sinala que esta proposta “encaixa coa liña de recuperación e posta en valor do patrimonio que se vén desenvolvendo no municipio, apostando por proxectos que reforcen a identidade das parroquias e melloren a calidade de vida da veciñanza, xerando ao mesmo tempo novos espazos de encontro e convivencia”.

Só un cine resiste hoxe no Barbanza, que chegou a contar con dezanove

É probable que o 8 de decembro de 1917 chovese na Pobra. Pero o que si é seguro é que esa tarde no Cine Puebla proxectouse o segundo episodio dunha película que arrasaba: Los vampiros. Pero este detalle non hai Internet que o certifique; sábese porque voou no tempo un programa de man esquecido sobre unha vella butaca.

Nin sequera algúns anciáns da Pobra lembraban xa o nome desta sala, que, ao parecer, estaba na rúa Principal, moi preto doutra inaugurada en 1950 que aínda hoxe resiste en pé, aínda que só como teatro: o Cine Elma. O seu nome deriva de Elisa e Manuel Escurís, os seus donos.

En Rianxo houbo catro cines: o Taragoña (1943-1976), o cine El Centro de Asados (1948-1980), o Avenida (1970-1998), que aínda está na rúa Rinlo, e o Rianxo (coñecido como Rubén, ao lado do consistorio, que pechou nos 70).

En Boiro houbo 6. O máis recente estaba na rúa Borobó e pechou fai dúas décadas tras un incendio. Pero os míticos eran o Gran Vía (na rúa Principal, do que era dono Gonzalo Romero) e o Boiro (cuxa ruína está aínda ao lado da antiga discoteca Tonos). Tamén os houbo en Cabo de Cruz, Escarabote e Cespón.

En Ribeira está actualmente o único templo actual do celuloide: os Multicines Barbanza. Pero neste municipio houbo 7. Algúns veciños aínda lembran o máis antigo. Chamábase Abadiño (cando o cine era mudo) e estaba na avenida do Malecón. Pero na súa orixe foi privado, pois as películas proxectábanse na casa do banqueiro José Martínez Fernández, só para familiares e amigos.

Cando outra persoa adquiriu esas propiedades, o cine pasou a ser público. José Martínez foi, alén de banqueiro, alcalde de Ribeira entre 1887 e 1890 e foi nomeado Fillo Predilecto no ano 1919.

As outras seis salas foron o cine Moraña (primeiro na rúa de Galicia e logo na Praza de Vigo); o Millares, na parroquia de Carreira; o Millán, cuxas ruínas se alzan aínda aos pés da estrada xeral, en Palmeira; un na parroquia de Olveira; o Colón (coñecido como O Filipino, porque o seu propietario fixera fortuna en Filipinas) e o Ribeira.

O lume, nalgún caso, ou a competencia do momento, noutros; a televisión, primeiro, e as plataformas dixitais, despois, foron apagando os proxectores aos poucos.

Tracking Pixel Contents