Lola de Logaro transforma o "encaixe de subsistencia" en rebeldía e liberdade na pasarela de Camariñas

A organización do desfile ArtEncaixe da XXXV Mostra do Encaixe de Camariñas Deputación da Coruña, que se celebrará do 1 ao 5 de abril, confirmou a primeira protagonista. A pasarela acollerá unha das propostas máis conceptuais e reivindicativas desta edición. A artesá téxtil Lola de Logaro regresa ao evento para presentar Ganapán, a súa nova colección para 2026.

A proposta explora a estética noir para narrar un diálogo fascinante: a colisión entre a austeridade laboriosa da costa galega e a rebeldía hedonista da muller moderna dos anos 20. Unha colección que nace da necesidade de elevar e transformar o encaixe.

Para a creadora, o obxectivo desta colección é converter unha ferramenta histórica de supervivencia nun auténtico estandarte de autonomía. "Traballo o encaixe como enxeñaría e arquitectura, con liñas rectas, módulos repetidos e motivos clásicos dese encaixe de subsistencia que marcou a vida na costa galega", explica Lola de Logaro.

"Sobre esa base levanto siluetas noir: corpos relaxados, ombreiros caídos, cinturas pouco marcadas, longos que se moven ao ritmo do paso, flocos e transparencias que lembran ás flappers, ao jazz, ao fume dos clubs e á rebeldía dos anos 20", explica.

A deseñadora xoga coa dualidade colocando encaixes extremadamente precisos en patróns que rompen a norma. "Para min, cada prenda é un pequeno manifesto: o palillo conserva o seu rigor técnico, pero desprázase do mantel e a bandexa ao corpo que se move e decide; a ferramenta de supervivencia convértese en estandarte de liberdade", sinala.

"O maior reto técnico foi orquestrar todas as outras técnicas –ganchillo, calceta, flecados e acabados de costura– para que sumen textura e volume sen roubarlle nin un milímetro de protagonismo ao encaixe de Camariñas", di a deseñadora.

Para logralo, confesa que tivo que traballar case como unha directora de escena: "O encaixe é a actriz principal e o resto das técnicas son escenografía e luz. Iso implica axustar calibres de fío, densidades de punto e pesos para que o tecido soporte a peza de encaixe sen deformala nin matar a súa caída natural", comenta.

O resultado é un traballo de costura invisible, con reforzos internos e remates limpos que permiten que, cando a peza saia á pasarela, "o único que se perciba sexa o encaixe falando en voz alta", di.