El Correo Gallego

Noticia 1 de 1 Galicia | galicia@elcorreogallego.es  |   RSS - Galicia RSS

GALICIA XXI // ACTORES DO CAMBIO

Xesús Seixo: "Aposto por que haxa unha banca pública galega"

“No próximo proceso electoral de delegados aspiramos a situarnos como a primeira forza sindical en Galiza”

LUIS POUSA• SANTIAGO   | 18.01.2009 
A- A+

Xesús Seixo Fernández, secretario xeral da CIG, no seu despacho oficial en Santiago de Compostela

Xesús Eladio Seixo Fernández (Curtis, 1952; casado: dous fillos), estudou Bioloxía na USC e deseguido encamiñou os seus pasos cara ao sindicalismo activo, sendo un dos fundadores da INTG en 1978. No seu día participou nas negociacións para a converxencia da INTG e mais a CXTG nun proxecto sindical común, a Confederación Intersindical Galega (CIG), da que el é o seu actual secretario xeral. Os días 20 e 21 de xuño de 2009 a CIG celebrará o V congreso confederal.

_ ¿Presentarase á reelección como secretario xeral?

_ Si. Se saíra elixido sería o meu terceiro mandato como secretario xeral da CIG, e gustaríame que fose o último. Doce anos como secretario xeral xa estaría ben.

_ ¿Deses oito anos á fronte da Confederación de que se sente máis satisfeito?

_ A CIG naceu hai anos como fusión da CXTG e da INTG, pero foi durante o meu mandato cando a fusión se consolidou. Hoxe a CIG é un proxecto consolidado, que nos permitiu logros como pasar de ser a terceira forza sindical en Galiza, en canto a número de delegados e delegadas, a ser a segunda e moi pretiño da primeira. Temos o convencemento de que somos a primeira central sindical en Galiza en afiliación: estamos preto dos setenta mil afiliados. O avance foi moi grande, e nese sentido síntome satisfeito do meu labor como secretario xeral, se ben eses logros se deben ao traballo de todo o equipo de dirección, e a que dentro da CIG hai cadros moi formados e identificados co proxecto.

_ ¿Que perspectivas de resultados electorais sindicais ten a CIG no horizonte de 2011?

_ As tres centrais sindicais maioritarias en Galiza temos unha presenza moi similar, entre o 28 por cento e o 31 por cento. A nosa aspiración é situarnos como primeira forza no próximo proceso electoral. A CIG ten un recoñecemento social e un perfil propio e diferenciador. O noso modelo de sindicalismo intenta ser moi coherente coa defensa da clase traballadora e aparecer o menos dependente posible do poder político. O que non se dá noutros proxectos sindicais con dependencia ideolóxica e ata económica do poder político.

_ ¿Como están as relacións coas outras dúas forzas sindicais?

_ Nos aspectos formais van ben, pero temos discrepancias profundas na forma de facer sindicalismo. Nas relacións prácticas con eles nós buscamos a efectividade dunha unidade de acción pola base nos convenios colectivos e nas empresas en conflito, máis que acordos a nivel de cúpulas que logo son moi difíciles de plasmar.

_ ¿Esas discrepancias fan que a CIG se negue a celebrar o 1º de Maio con CC OO e UGT?

_ Si. Nin o 1º de Maio nin o 10 de Marzo. Datas significativas nas que entendemos que é importante para nós que, publicamente e de cara á clase traballadora, cada unha apareza co proxecto sindical que defende e coas súas propias reivindicacións, e non ir mesturados.

_ ¿A CIG é totalmente independente do BNG?

_ Co Bloque identifícannos moitas cousas. Formamos parte do movemento nacionalista galego; estamos pola defensa da soberanía do país; temos moitas coincidencias no modelo social e sindical. Pero procuramos manter un certo distanciamento co BNG, máxime cando hoxe está gobernando, porque non sempre as políticas que fai son neutrais, por estar sometido a presións do poder económico. O escenario é diferente a cando o BNG estaba na oposición. Procuramos manter boas relacións con el e que acceda ás nosas reivindicacións, pero hai contradicións, e nós temos que preservar os intereses dos traballores e traballadoras que defendemos. En todo caso, en ningún momento contribuiremos a danar ou debilitar unha parte do movemento nacionalista no ámbito político.

_ ¿O diálogo social é necesario para superar a crise?

_ É sabido que nós abandonamos as mesas do diálogo social constituídas en Galiza, aínda que para nós o diálogo social é necesario e estamos por el. Pero no Estado español o diálogo social sempre se fixo desde unha posición de debilidade e certo entreguismo por parte das organización sindicais participantes nel. Non compartimos esa forma de diálogo social, desmobilizadora da clase traballadora, levada polas centrais sindicais estatais.

_ ¿A que se refire en concreto?

_ A que o diálogo social rematou nuns pactos sociais que permitiron que se foran levando á práctica políticas neoliberais en flexibilización do mercado laboral, abaratar o despedimento, dificultar o acceso ás pensións e reducir a súa contía, ao incrementar o número de anos esixidos para calcular a base reguladora.

_ ¿Desde a perspectiva soberanista, a CIG debe axudar a conformar un empresariado máis comprometido con Galicia?

_ Sempre foi unha das nosas reivindicacións. A defensa da soberanía do país implica tamén a estruturación das súas clases sociais, e procurar que o excedente económico xerado se invista aquí. Por iso é moi importante que haxa un empresariado con visión e conciencia do país, e capaz de xerar benestar e riqueza dentro de Galiza.

_ ¿A Xunta soubo reaccionar fronte á crise económica?

_ Debatendo co conselleiro de Economía os orzamentos para 2008, nós diciamos que as previsións de crecemento do PIB e a xeración de emprego estaban fóra de lugar, pois a crise económica ía terminar afectándonos. Non se quixo aceptar esta realidade porque, segundo el, Galicia estaba en mellores condicións para resistir a crise que puidera vir. Cando falamos dos orzamentos para o 2009 a crise era evidente, e aínda así custoulle traballo ao conselleiro aceptalo. É difícil de entender que ante unha crise tan profunda se adoptara unha posición tan timorata á hora de facer uns orzamentos con máis investimento público e máis gasto social, e se había que recorrer a un maior déficit, facelo. Desde esa perspectiva nin a Xunta nin o Estado fixeron os deberes que tiñan que facer.

_ Cara a que modelo de crecemento debe ir Galicia?

_ Cara a un modelo produtivo e de consumo sostible. O modelo actual non é sostible desde o punto de vista ambiental nin social, porque está baseado na precarización dos postos de traballo, nunha enorme temporalidade e nos movementos migratorios para presionar nas condicións laborais e sociais que tiñamos en Europa, minimamente dignas comparadas coas doutras partes do mundo. Seguimos pensando que o socialismo ten que ser a referencia. Un socialismo que non sexa como o que se construíu nos países do leste, e estea pensado en función da calidade de vida e do benestar das persoas e non dos intereses dunha minoría.

_ ¿A negociación colectiva debe ligarse á produtividade?

_ Parécenos fundamental a renovación tecnolóxica, pero debe ir orientada a produtos de máis calidade e a mellores condicións de traballo. Nas circunstancias actuais a produtividade non se orienta nesa perspectiva, e nós non estamos dispostos a que os salarios dependan dunha organización do traballo na que os traballadores teñen moi pouco que dicir. Os incrementos salariais teñen que estar moi en función da carestía da vida. Se hai que discutir de produtividade haberá que facelo entrambas as partes, ver que se entende por produtividade e quen ten que beneficiarse desa mellora, pois no sempre ten que ser a parte empresarial.

_ ¿Que valoración fai do concurso eólico da Xunta?

_ Hai aspectos positivos, como que a adxudicación se faga mediante concurso público e se condicione a unha participación pública nela e a que sexa acompañada de proxectos industriais. É a primeira vez que un concurso enerxético se intenta adxudicar pensando no desenvolvemento do país. Desde ese punto de vista a min paréceme moi positivo como se fixo. Desde o punto de vista técnico quero crer que se fixo con rigorosidade. E hai que felicitar o conselleiro de Industria e o BNG porque o concurso demostra que está pensando en favor do país e non de intereses alleos.

_ ¿Na situación de crise económica que vivimos, Astano é recuperable para a construción de barcos civís?

_ Se Galiza tivera soberanía non estariamos discutindo de Astano. É un sensentido que un dos estaleiros recoñecido tecnoloxicamente como punteiro en Europa estea pechado, cando hai demanda no mercado para que poida estar producindo. Eu agardo que nesta situación de crise o Goberno español sexa sensible e faga esforzos para que a Comisión Europea permita que Astano volva á construción naval civil. Sería fundamental para unha comarca como Ferrol necesitada de emprego e que perdeu poboación de forma significativa nos últimos anos.

_ ¿Aposta por un ICO galego?

_ Vou máis alá: aposto por unha banca pública galega, incluso de carácter comercial, con capacidade para intervir no mercado e facerlles préstamos ás empresas e ás familias.

_ ¿O AVE é imprescindible?

_ Sinceramente, estase esaxerando. O debate do AVE xa aburre. Hai que dar a batalla para que Galiza teña esa infraestrutura, pero dáme a impresión de que se está deixando de lado o ferrocarril, incluíndo o tren de proximidades, como un elemento de vertebración interna. Por parte da Xunta estase dando a batalla, pero cunha actitude moi timorata, para crear un ente ferroviario galego. O socio maioritario do Goberno galego non o ve como unha prioridade.

_ ¿Como cualifica o cambio?

_ As relacions do Goberno do PP coas organizacións sociais eran bastante nesfastas. A dereita gobernaba cunha prepotencia enorme e intentaba darnos unha visión idílica do país: nunca quixo recoñecer o desemprego que había e que seguía a haber emigración de mozos na busca de traballo e de man obra altamente cualificada. A visión do papel que tiña que xogar Galiza no Estado español e na UE era de colonizados. O cambio era totalmente necesario. Nestes catro anos o cambio non foi todo o que nós desexabamos, hai luces e sombras, pero tampouco se lle pode pedir a un Goberno que en catro anos faga grandes transformacións. Teremos máis capacidade de poder avaliar obxectivamente o cambio se hai continuidade do Goberno bipartito nos próximos catro anos.

O perfil

“Sen o móbil pareces desamparado”

¿En que lecturas anda?

Pois estou lendo, fundamentalmente, temas sobre a crise económica; diferentes artigos de Samir Amin e xente que se move na órbita do marxismo. Está a cuestión de se só é unha crise financeira ou é algo máis profundo que afecta ao propio sistema.

¿Con que frecuencia vai ó cine?

Gústame ir ó cine, pero vou de vez en cando.

¿E ao teatro?

Non teño ese hábito nin é unha cousa que me atraia excesivamente.

¿Que tipo de música lle gusta escoitar?

Con que sexa música boa que me agrade ao oído, gústame de todo. Gústame a música actual, a de folclore do país, tamén me gusta a música clásica e o rock

¿Por onde van as súas preferencias en artes plásticas?

Non as teño. Admiro a pintura, no sentido de que aqueles cadros que están ben feitos parécenme obras extraordinarias, moi difíciles de facer cun pincel; eu sería incapaz de facer cousas semellantes.

¿A arquitectura é arte?

Paréceme que si. Para min o Guggenheim de Bilbo é unha obra de arte. Agora tamén hai moitas outras cousas da arquitectura ás que chamarlle arte sería un insulto á arte.

¿Gústalle viaxar?

Gusta. Para min viaxar é un pracer; se non viaxo máis é por falta de recursos económicos. Se de min dependera, procuraría viaxar todos os anos. A última viaxe que fixen foi hai dous anos a Marrocos; gústame moito todo o que ten que ver cos países árabes, é dicir, coas culturas que nun principio son bastante opostas á nosa.

¿Que tal leva a conciliacion da vida familiar?

Procuro levala o mellor posible. Co tipo de actividade que temos nós, onde os horarios están condicionados por cousas que non dependen dun, ás veces é complicado. Pero na medida en que podo, intento conciliar o máis posible a vida laboral coa vida familiar. Co paso dos anos aprendes a deixarte arrastrar menos por actitudes moi voluntaristas e intentas racionalizar máis as cousas, e iso axuda a conciliar a vida familiar.

¿Cociña?

Si. Deféndome máis ou menos na cociña.

¿Como acolleu o teléfono móbil?

Na CIG, o innovador da telefonía móbil foi Manuel Mera; quizais sexa pola súa orixe profesional, pois procedía das telecomunicacións. Nós collemos como un pouco a broma ver a Mera co seu móbil e anunciar que en moi pouco tempo andariamos todos colgados do teléfono móbil. Ao final el tiña razón e hoxe resúltanos complicado prescindir do teléfono móbil, ata o punto de que se o perdes parece que quedas como desamparado. A verdade é que, para o tipo de traballo que nós facemos, o móbil é moi operativo.

¿E o PC portártil?

Apenas utilizo o PC portátil. Teño un ordenador na casa e nos locais da CIG sempre hai un ordenador á miña disposición. Vouno utilizar agora máis de cara ao congreso.