El Correo Gallego

Portada » Hemeroteca Web

pan e coitelo

De profundis. Nunca viches o mar así

XOSÉ MANUEL SARILLE   | 06.02.2007 
A- A+

Traspasar a porta do cinema é sempre un mergullo no encanto. A escuridade previa e o silencio. Mais poucas veces vai un tan axiña para o fondo do fondo como neste grande poema. De Profundis é un esforzo colosal. Beleza rebordante de Miguelanxo Prado e Nani García, sen concesións, que é como se constrúen as marabillas sen morte. A música e a estampa do soño, que te levan en onírico barco de pesca pola inmensidade submarina, desde unha casa de pastiche de cupuliñas, claraboias e tellados en pico, quizás obra de Xenaro de la Fuente nos principios do século pasado. E bolboretas mariñas que bican caracolasflor. E abisais peixesmonstro refrotados desde o pesadelo máis negro para a superficie do óleo de Miguelanxo. E a cidade asolagada na fin do campo da estela; o templo e as rúas, ás que chega o mariño naufrago en iniciática peregrinaxe, guiado pola fermosísima serea da nación, de cabelo roxo, que leva o home para os baixíos e posúe a estrela vermella de cinco puntas, o símbolo inmemorial da liberdade, o libredón de lume na man, igual que o barco e a biblioteca, tamén con estrela.

De profundis podería ser a derradeira viaxe de Urbano Lugrís para dentro de si. Un descenso do vello pintor deica o seu mundo, soñado nas fonduras que eles iluminan. Reinventan as formas e os sons de moitos grandes músicos e pintores que foron. Hai unha irmandade entre a música e a pintura que se asentan no sincretismo, buscando nos dous casos a influencia dos antepasados e dos artistas actuais. O eco de Gaos e Montes, de Emilio Cao e Quiroga. A cor de Patiño e Maside, as formas de Castelao. Un cre ver os rosas mariñáns de Francisco Lloréns, os contos máxicos e a arte do pobo. E todo sen palabra falada.

Estréase estes días nos cinemas de Galiza. Está feita a partir de mil e pico óleos que despois se desenvolveron na computadora e dunha música que se expande e envolve a todas as almas vivas do mar e dos ouvintes. Ver este filme é tan forte como atoparse por primeira vez diante da obra de Luís Seoane ou das prosas de Rafael Dieste. Unha película perigosa para os colgados, os traspostos e os cegos de cidade.