El Correo Gallego

Noticia 1 de 1 Opinión » Firmas

nO PASAR DOS DÍAS

SALVADOR GARCÍA-BODAÑO

Librerías na lembranza

11.02.2007 
A- A+

Quixen mellor ir a andar, aproveitando a plácida mañá do xoves, dende o aparcadoiro dos Cantóns todo pola rúa Real na dirección de Rego de Auga e a praza de María Pita cara á Academia Galega. A Real é unha rúa que me gustou xa de neno sen (dende aqueles dous longos veráns en Alfredo Vicenti, xunto ao Orzán), quizais polo animada e acolledora que sempre me pareceu. Camiñaba a modo, a ollar para unha banda e maila outra, a reparar na xente, observándoo todo pese ao certo aire de despiste que me é conxénito. Altas estruturas de estadas, armadas diante dalgunhas casas en obras ou ameazantes de ruína, tapadas por verdes redes protectoras, non contribuían a ofreceren a mellor imaxe da rúa enriquecida por tantos referentes culturais. O Concello, rematadas as obras, deberá esmerarse en facerlle recobrar a súa elegante dignidade cívica, impedindo os atentados dunha anarquía urbanística empobrecedora e despersonalizadora e as pegadas de pésimos grafiteiros. Cómpre traer á memoria que xa a fins de xullo de 1837, co nome que logo recuperou, fora salientada por George Borrow como unha magnífica rúa comercial, lousada de mármore, segundo se me recorda de cando traducín o texto para a fermosa edición -coido que hai tempo esgotada- de Viaxe por Galicia (Xerais, 1993), ilustrada con antigos gravados.

No meu pasear, ía absolutamente alleo á desagradábel sorpresa que me estaba a agardar un pouco máis adiante. De súpeto, decateime. Non podía ser verdade. A Librería Colón, inaugurada en 1935, a máis vedraña da cidade de A Coruña estaba desmantelada e pechada. Os grandes cristais dos escaparates estaban cubertos de letreiros referidos á súa clausura. Cando cheguei á casona da Pardo Bazán, onde radica a corporación académica, alí me confirmaron a noticia: o día 31 do mes de xaneiro pechou ás súas portas para sempre, por mor de os donos venderen a un construtor o peculiar edificio do núm. 24 da rúa Real. No día seguinte, contra a noite, celebrouse un informal e moi cordial acto de despedida, coa asistencia de numerosas persoas que alí se foron sumando entre clientela e amizades.

En relación co feito de cando algo ou alguén desaparece, adoita darse como unha tendencia inevitábel que nos induce a lembrar a orixe do noso coñecemento, de como se estableceu esa conexión inicial. A mín agora pásame o mesmo respecto da desaparecida Librería Colón. Tería que dicir que foi en dúas ocasións: unha, de pequeno, no segundo verán coruñés, co meu pai, que me mercara un daqueles contiños que publicaba a Editorial Calleja; a outra, moitos anos despois, en 1962, como sitio de encontro con Uxío Novoneyra, para asistirmos a unha xuntanza clandestina bastante numerosa nalgures das proximidades de Juán Flórez. No sucesivo, repetiríanse as visitas cando dispuña de tempo nas miñas viaxes.

Unha situación semellante ocorreume tamén coa desaparición, hai poucos meses, da compostelá Librería Galí, no núm. 66 da Rúa do Vilar. Aínda teño aquí á man na biblioteca os últimos libros que lles adquirín: uns facsímiles sobre Galicia da Editorial Maxtor. A máis antiga das librerías de todo o Estado (1872-2006) traspasou e, desgraciadamente, se propiciou un paso máis cara ao miserabilismo comercial que está a invadir a capital de Galicia. No caso da Librería Galí, hai que dicir que o proceso de desaparición foi progresivo, máis lento, pero sempre se produce unha certa sensación nostálxica. Sobre todo en quen levamos andado tanta vida e vemos como van desaparecendo gratos espazos e persoas estimadas que fomos atopando ao longo do camiño. Como se vai conformando un mundo irreal que xa só existe na lembranza.