Opinión | { cifras e letras }

Reset

VOLVÍA DE MADRID nun dos trens novos de Renfe, eses que se chaman como un mes mal escrito. Agradécese o novo, un deseño que engade funcionalidade e ergonomía e, sobre todo, o cambio automático dos eixos para adaptarse ao distinto ancho de vía ao entrar en Galicia, sitio distinto. Iso si, os asentos son un tanto duros para varias horas de viaxe.

Estabamos parados tras o axuste á vía ibérica, máis ancha que a internacional. De súpeto, apagáronse todas as luces do vagón e alguén anunciou por megafonía que se estaba facendo un reset do tren.

Cando eu comecei a utilizar a palabra reset só era usada por quen vivía profesionalmente no mundo da informática e non aparecía no dicionario das academias da lingua. De feito, aínda non aparece no da Real Academia Galega. Entón empregabámola para referirnos ao reinicio dunha computadora ou dalgún sistema computarizado, realizado en xeral cando este se detén nalgún punto ou bucle da execución dun programa (queda “colgado”, como aínda adoita dicirse). No dicionario da Real Academia Española si aparece esta palabra, e dálle o significado de volver establecer algo ou poñelo no estado que antes tiña.

O caso é que iso de restablecer un tren fíxome aínda máis consciente de que hoxe non poderiamos facer practicamente nada se de golpe desaparecesen do mundo os chips e o software que os programa cun ou outro fin. Por suposto, quedariamos sen computadoras, móbiles, impresoras, centros de datos e de cálculo. Sen internet e sen nube. Adeus tamén á televisión e a case todos os electrodomésticos, aos coches e practicamente adeus tamén aos sistemas de locomoción e de regulación da súa circulación. Non teriamos tampouco muíños de vento nin calquera outra forma de produción intensiva de enerxía. A medicina volvería á simple exploración por parte do facultativo e ao fonendoscopio máis elemental. As aulas quedarían só cos encerados e as granxas terían que recuperar o arado romano e o muxido manual. Case todo o noso pasado quedaría enterrado en bits inútiles, igual que o noso diñeiro. Podería seguir ata o infinito, pero non temos máis tempo e non creo que sexa necesario seguir poñendo exemplos do obvio.

Poucas cousas boas acabaríanse co apagamento dixital. Entre elas, e moi especialmente, as armas, que tamén están xa computarizadas e engaden máis e máis intelixencia artificial ao seu innobre uso.

Por certo, ese mesmo día, mentres esperaba na estación de Chamartín de Madrid a saída do meu tren, non puiden evitar oír parte da animada conversación que unha moza con moita desenvoltura mantiña por teléfono cunha amiga. Non é que eu sexa especialmente cotilla, senón que era imposible non escoitala, co que berraba. De cando en vez ía alternando as explicacións á súa amiga con comentarios a un par de señoras maiores que, encantadoras e pacientes, respondíanlle ás súas moitas preguntas sobre San Sebastián, lugar ao que ían todas, aínda que non xuntas. Eran algo máis das dúas da tarde dun día de finais de maio e o seu tren levaba atraso, como o meu. De súpeto a moza preguntoulles ás señoras se en San Sebastián xa era de noite. Por saber o que se ía a atopar á chegada, supoño. Cando as señoras lograron recompoñerse mentalmente do disparate, contestáronlle que alí era a mesma hora que en Madrid. A moza dixo que ela non sabía como ía o sol polo mundo e, sen ruborizarse sequera, seguiu coa animada conversación que mantiña coa súa amiga. A min, con todo, nese momento reseteouseme o cerebro.