Miércoles 23.10.2019 Actualizado 20:47
Google    

El Correo Gallego

Noticia 1 de 1 Opinión » Firmas

punta balea

XOSÉ CERMEÑO

Primeiras veces

18.06.2019 
A- A+

EU gozo moito todos os anos das "primeiras veces". Os primeiros grelos. O primeiro cocido do outono. As primeiras castañas. A primeira lamprea do inverno. Coa chegada da primavera e do verán, esas primeiras veces teñen como protagonista as froitas que regresan: os primeiros amorodos ou as primeiras cereixas. Non son dos que se apuran a mercar as cereixas en canto as atopo na tenda: as mais temperás non son case nunca demasiado sabedeiras e paga a pena agardar unha semana para que empecen a ter cor e mais sabor. E chegado o día de mercalas, gozo con cobiza infantil do botín que levo para casa. Tiven sorte este ano coas cereixas: viñan da comarca de Quiroga, seguramente da ribeira do Sil e o seu aspecto era ben prometedor: brillantes, bonitas, e con pinta de ser carnosas e zumentas.

Lembro que nunha ocasión un xaponés me dixo que a mellor maneira de empezar a comer o prato de sushi que tiñamos diante era non pensar en comelo e contemplalo de vagar, frear o impulso que nos leva a empezar a comer con ansia e gozar primeiro das cores, das formas, dos brillos. Así procedo eu coas cereixas que inauguran a tempada. Miro para elas, lembro que levamos xa longos meses sen vernos, intercambiamos algunha ollada de complicidade e, por fin, xa me dou permiso para probalas. As cereixas luguesas estiveron á altura da solemnidade do momento e resultaron moi sabedeiras. Hai un aquel de pracer infantil nese sabor inaugural das cereixas do ano, e o mesmo pasa con outras moitas cousas que esperamos con disimulado devezo: o melón, os tomates das hortas do Rosal ou de Santiago, os pementos de Herbón, os pexegos...

Este gozo inocente e fugaz que se produce ao atopar os sabores dos que nos despediramos moitos meses atrás está cada vez mais traizoado pola agricultura de naves e invernadoiros que prescinde das estacións do ano para subministrarnos tomates en xaneiro e nabizas no mes de agosto. Pero ainda que traten de facernos crer que os pexegos e as pavías están bos no inverno, conservamos un olfato animal que nos fai desexar e aprezar cada cousa no seu tempo.

Hai un par de décadas, un escritor francés chamado Philippe Delerm publicou un libro breve e sedutor que se titulaba O primeiro grolo de cervexa e outros praceres minúsculos (houbo unha edición española), que tivo un éxito considerable no seu país. A obra de Delerm cantaba todas esas oportunidades pracenteiras que nos da a vida e das que non sempre somos demasiado conscientes, porque as présas e as ansias por pasar pantallas sen pausa acaba anestesiándonos.

A min onte tocoume saudar a primeira sandía do ano. Algo cedo ainda para ser a sandía perfecta, pero estaba doce e rica: quizais porque cada vez que cortamos unha sandía volvemos ser nenos impacientes e felices nunha tarde con recendo a vacacións.

Escritor e xornalista