A Compostela eterna

No Nadal sempre me gustou volver ser nena e máis agora que podo revivilo nos ollos de Antón e Aldán. Traballar por deixarlles unha Compostela con alma e o orgullo de pertencer a este lugar é o que me move. Para que cando miren atrás lembren, coma min, unha Compostela viva, real, construída por todos e todas, día a día. A Compostela que eu vivía, á idade de Aldán, camiñando desde os Concheiros ata Bonaval, pisando cada pedra da rúa de San Pedro mentres saudaba a Luisa, na súa mercería ou a Maribel, na libraría.

Para chegar á escola, exactamente no mesmo lugar onde case 40 anos despois puiden vivir o momento histórico de sacar das caixas Xeremías e Ezequiel para devolverllas ao pobo. Paseo que, cando tiña os anos de Antón, seguía subindo Casas Reais, pasando polo Preguntoiro, a Caldeirería para chegar ás Orfas e rematar os venres cun esponxoso da chocolataría Raposo. E os domingos, ir pasear cos meus pais á Alameda, parar xogar na Quintana… mentres me contaban historias da súa infancia, cando ían ao cine ao Salón Teatro ou xogaban no campo da Angustia.

O Nadal é momento de volver ser nena, mais tamén de lembrar a quen xa non podemos ter na mesa. Compostela é súa xente. Os comerciantes que saúdan as crianzas cada mañá camiño da escola, os Antón e Aldán que hai en cada casa e que seguirán amando esta cidade e os que xa non están pero axudaron a construíla. Compostela é esa estrela de oito puntas que nos fai sentir que formamos parte dunha comunidade, que somos memoria e historia, que somos o elo dunha cadea eterna.