Na vella estación do tren, o meu corazón latexa máis forte

Os trens marchan e chegan, hai despedidas e hai reencontros, hai adeus e hai alegrías, hai bágoas e hai sorrisos, hai vida!

Penso nos trens perdidos (Angrois) e nos que chegan, penso no tren no que sempre viñan os Reis Magos a Santiago, a miña felicidade!…alí na estación do tren agardando ano tras ano, sempre, ata que un día “perderon” o tren…

Penso no tren no que viña a miña avoa e o meu tío Eloy… no lugar da estación onde traballaba o meu tío Daniel e no tren que conducía o meu tío José…máis felicidade!

Penso cando levaba a miña sobriña Adriana a pasear á estación…encantáballe, igualiño que a min… aínda máis felicidade…penso no día que descubrimos a locomotora “Adriana”, a máis fermosa do mundo, sinto como gritabamos entre risas tolas: ¡O tren da Coruña! ¡O de Vigo!, segundo ollabamos á dereita ou á esquerda desde a plataforma…

Penso no tren no que ía traballar a Monforte, no que ía preparar as oposicións á Coruña, no que fun examinarme a Madrid, nas horas de estudo, nas amizades e no anónimo que me deixaron un día “oxalá espertes nun mundo mellor que no que te quedaches durmida” pero sobre todo na felicidade absoluta que sentín sempre ao volver a Santiago, a miña casa.

Na vella estación do tren o meu corazón latexa máis forte, oxalá cando baixe do meu tren deixe un bonito recordo, polo momento seguirei agardando polos Reis Magos que a Santiago viñan en tren e crendo que nese lugar melancólico para moitos, para min estivo e está a felicidade.