Os patios de Fontiñas e a vida compartida

Fontiñas foi a primeira chave dunha casa para unha xeración que aprendeu cedo a combinar traballo, coidados e futuro. Para nós, as dos anos sesenta, significou a posibilidade de formar unha familia sendo mozas. De botar raíces sen deixar de medrar.

Aquí naceron as nosas crianzas, que correron libres polos patios de mazá, entre xardíns, merendas compartidas e xogos que non precisaban máis ca tempo e compañía. Eses patios foron espazos onde aprendemos a convivir, a coidar e a sentirnos comunidade. Onde se construíu o barrio de Fontiñas, creando redes afectivas entre persoas chegadas de moitos sitios.

Nós, coma o barrio, fomos cumprindo anos. E hoxe, co paso do tempo, tocounos asumir outro papel fermoso e profundo: ser coidadoras das netas e netos. Descubrir un amor novo, inmenso, difícil de explicar con palabras. Un amor de tempo regalado, de mans que acompañan sen présa e de patios que volven encherse de risas. Tamén dalgunha carreira espontánea cando o neto, coma o meu, bota a correr coa súa bicicleta verde sen pedais. Volven esas zancadas rápidas que suceden ao susto inicial e preceden a risa cómplice cando o alcanzas para dicir «pilleite!».

Fontiñas é a miña casa, o meu refuxio e o meu abrigo. Agora, nunha nova xeración, segue a ser comunidade que medra, unha vez máis, arredor do amor compartido. Ese que leva a reivindicar o 15707: un código postal como bandeira dun barrio que se construíu no fogar.

Longa vida a Fontiñas!