Belvís, onde a cidade aprende a estar

Hai lugares aos que un non vai por casualidade. Lugares que non se anuncian, soamente están e Belvís é un deles para min. Un parque sen ruído, que ofrece algo cada vez máis raro en Santiago: a posibilidade de parar.

Belvís esténdese ao pé do Seminario Menor e do convento de Santa María coma unha aba verde onde a cidade baixa o ton. Prados abertos, camiños tranquilos, un pequeno arroio que cruza o parque con discreción. Nada chama a atención máis do necesario. E nesa sinxeleza está a súa forza.

Aquí veño cando preciso ordear ideas, cando a cidade pesa ou cando simplemente quero estar sen facer nada. Sentar nun banco, camiñar sen rumbo, deixar que o tempo pase sen pedir explicacións. Belvís non esixe. Acompaña. E iso nótase.

É un parque vivido, usado, cotián. Familias, persoas maiores, xente nova que pasea ou que queda. Conversas baixas, silencios compartidos. Non é postal nin escenario: é rutina, é refuxio, é cidade real.

Desde as súas pendentes, Compostela móstrase máis humana, menos solemne. Aquí a pedra deixa paso á herba e a historia convive coa vida diaria. Belvís lembra algo esencial: que Santiago non só se percorre nin se admira. Tamén se habita.

Quizais por iso volvo. Porque Belvís non promete nada extraordinario, pero sempre cumpre: ser un lugar onde a cidade respira… e eu tamén.