As pedras que pisamos na praza do Obradoiro

Adoitamos admirar o que visitamos en horizontal, ollando en perspectiva o que acontece en 360º, de este a oeste, de norte a sur, de esquerda a dereita, ou viceversa.

Poucas veces alzamos a nosa mirada para desfrutar de cornixas, tellados ou árgolas, e moito menos para observar, admirar e falar coas pedras que pisamos. Miramos e camiñamos de fronte sobre un leito cicelado a golpe de maza, esforzo, tesón e maña. Pedras moitas veces centenarias, labradas tamén a golpe de cicel ou simplemente escollidas pola súa irregular forma para crear un imposible mosaico xeométrico recoñecible mundialmente.

Encontro de camiños, mires cara a onde mires, arte polos catro costados.

O meu lugar especial é a Praza do Obradoiro, pétrea praza da que sempre admiramos pazos, hospital de peregrinos e fachada impoñente de sé universal, que ten un quinto perfil pétreo ás veces esquecido pero sempre presente, granítico sostén de tanta beleza.

Praza de ilusións de neno e de primeiros paseos de namorado, pedras pisadas por peregrinos, por crentes e descridos, por reis, por papas, por composteláns e visitantes, pedras onde repousan parte das miñas raíces, lugar de encontro, de pranto, de gozo, de xúbilo e de festa, final de etapa e lugar de comezo de nova vida.

Pedras simples rodeadas por excelsa arquitectura e delicada escultura, praza crisol de estilos, fachada de luz laranxa de tarde de verán que serpentea sombras imposibles, lugar de lembranzas de neno, de vivencias de mozo, de recordos perennes.