A igrexa de Conxo, memoria e calma viva

A igrexa de Conxo é, para min, un dos recunchos máis queridos de Compostela. Non é só un edificio nin un punto no mapa: é raíz, lembranza e emoción. A miña familia materna é de Conxo e eu pasei parte da miña infancia entre esas rúas, escoitando historias, respirando tempos máis lentos, aprendendo a sentir pertenza. Cada vez que regreso e miro para esta igrexa, algo dentro de min se detén. A calma invade, a emoción aparece sen aviso e o silencio fala cunha forza que non precisa palabras.

As súas paredes gardan máis do que se ve. Gardan vidas, pasos, despedidas e regresos. A luz que entra, sempre distinta segundo a hora do día, debuxa unha paz serena que envolve todo. Hai lugares que ensinan sen leccións escritas, e este é un deles. A igrexa de Conxo pode ser un edificio de ensino: ensina a mirar cara a dentro, a escoitar, a lembrar quen somos e de onde vimos.

Para min é refuxio e é memoria viva. É infancia, familia e identidade. É ese punto ao que sempre se pode volver cando o ruído do mundo pesa demasiado. Conxo segue a ser fogar, e a súa igrexa, un corazón que latexa amodo, ofrecendo calma a quen sabe deterse diante dela e sentir.