Pepe Barro, grande del diseño en Galicia, al desnudo en la Fundación Didac

La Fundación Didac inauguró este viernes en Santiago O arquivo de Barro, exposición que desnuda a un grande del diseño gráfico, Pepe Barro. Nacido en Pontedeume en 1955, pasó 14 años formativos en Santiago, ciudad que hoy le rinde aplauso con esta muestra comisariada por Mónica Maneiro Jurjo, Gemma Mora y María Valcárcel.

«Esta exposición é cousa do seu bo traballo», cuenta Pepe Barro a EL CORREO GALLEGO sobre una labor conjunta como ilustra la foto en redes donde el creador y el equipo organizativo comparten mesa en el restaurante Tamboril.

Creando desde 1972

Resumir décadas de trabajo desde 1972, en solitario y como parte del Grupo Revisión (con Lía Santana y Xosé Salgado de 1985-2013), no es nada fácil, pero Pepe Barro está feliz.

«Supoño que é difícil pero afortunadamente, as comisarias levan tempo traballando sobre este arquivo, catalogando, e teñen xa un coñecemento grande tanto do que hai no arquivo como un pouco da miña traxectoria. Iso dalles unha perspectiva coa que poden organizar a cousa a medio camiño entre os diversos xéneros do deseño gráfico e de diferentes etapas da miña traxectoria que as veces é tamén a traxectoria dos que foron os meus socios porque eu pasei por varias etapas profesionais. Todas as pezas que hai nesta mostra non son só miñas, hai tamén de autoría de compartida e dese xeito figura na listaxe de obras expostas», dice quien recibió el Premio da Cultura Galega 2024 (artes visuales) otorgada por la Xunta de Galicia.

El bum de los años 80

Pionero en Galicia de un arte que vivió un bum con el despertar de la democracia y aquella frase popular de... ¿Estudias o diseñas?, Pepe Barro vive su oficio con conciencia social. «Iso respondía a ese escepticismo do público, en xeral, ante una nova actividade que aparecía nos anos 80 de forma pública e que, daquela, estaba de moda... Unha actividade que sempre existiu e que quizais antes non se chamaba así ou era coñecida en círculos restrinxidos e nos 80, coa chegada da democracia adquire popularidade e ese escepticismo tamén responde a que había moito farsante, pero iso pasou porque todo pousa e repousa e cada quen acada o seu lugar».

O deseño, afortunadamente, pasou de moda pero sí que instalouse como algo fundamental na sociedade tanto para empresas como para institucións

Pepe Barro

— Diseñador gráfico y artista

«E o deseño, afortunadamente, pasou de moda pero sí que seinstalou como algo fundamental na sociedade tanto para empresas como para institucións e hoxe, cada vez máis, está presente na vida das persoas de forma consciente ou inconsciente porque moitas veces abrimos una caixa de ovos e non lle damos a maior importancia pero a veces abrimos outra caixa de ovos e dis: ‘Caramba, que interesante, que ben abre esta caixa, que cuquiña’, e aparece unha empatía. E falo dese exemplo porque unha das cousas que expón a mostra é unha caixa de ovos de Vilane que eu sei por experiencia que hai moita xente que lle ten engado e me comenta: ‘¡Pero fuches ti o da caixa? Eu ai gardo os programas de ordenador’. E outra xente te comenta outras cousas».

«Quero dicir que o deseño normalizouse, por un lado, pero por outro aínda sigue tendo ese poder de seducir, de sorprender, sempre que os deseñadores teñan esa ansia de ir un pouco máis alá e de ter ese servizo á sociedade ao público e tamén as empresas porque aínda que traballemos para un empresario tamén estás traballando para os consumidores, para o público. Ademais, si o produto está ben e funciona e vende, esa empresa vai ir ben e, por tanto, vai necesitar máis traballadores. Ou sexa, o deseño tamén ten una compoñente social que eu creo que está na base de moitas vocacións de deseñadores da miña xeración, unindo un pouco a querenza pola creación e tamén por mellorar a calidade de vida das persoas», cuenta Pepe Barro antes de evocar su inicio.

No traballo do deseño e probablemente noutros moitos, é moi necesario ter presente ese neno que algunha vez fomos

Pepe Barro

— Diseñador gráfico y artista

Admiración juvenil por Bruno Munari

«Un gran deseñador italiano, un dos país fundadores da disciplina contemporánea, Bruno Munari, a quen eu lin con 18 anos e quedei fascinado dos seus fantásticos artigos, di que hai que saber gardar o neno que fomos nun momento, gardalo dentro de nos e poder dialogar con el e quitalo de vez en cando para ver o mundo con esa ollada máis limpa, máis fresca... e é un exercicio que tamén acabas facendo para intentar ver os problemas desde outro punto e vista para ver si teñen outra solución, e isp forma parte da metodoloxía do deseño... No traballo do deseño e probablemente noutros moitos, é moi necesario ter presente ese neno que algunha vez fomos».

Horarios

La muestra, a cuya apertura acudió la alcaldesa de Santiago Goretti Sanmartín; la edil de Cultura, Míriam Louzao y la diputada provincial de Cultura, Natividade González, entre más asistentes, estará en la Fundación Didac (Pérez Costanti, 12) hasta el 24 de abril de martes a viernes (10 h. -14 h. /16 h.-19 h. y sábado con previa cita). Tiene subvención del Ministerio de Cultura), la Deputación da Coruña y el Concello de Santiago.

El archivo de Barro está depositado en la Fundación desde 2024.