Raxoi autoriza obras para rehabilitar dous espazos singulares da Catedral de Santiago

A xunta de goberno do Concello de Santiago outorgou este luns licenzas de obra para o desenvolvemento de actuacións en dous espazos da Catedral de Santiago. A primeira delas refírese á rehabilitación e ampliación do espazo do museo no que se expón o Coro Pétreo do Mestre Mateo, situado nos sotos do claustro nunha zona coñecida como Buchería. Este proxecto ten o obxectivo de mellorar a musealización da reconstrución parcial do coro, que se inaugurou neste emprazamento no ano 1999, segundo explicou a voceira de Raxoi, Míriam Louzao.

A nova organización espacial que se propón aumenta a zona expositiva para incorporar novas pezas, moitas delas descubertas nas excavacións arqueolóxicas realizadas entre os anos 2017 e 2021. Tamén procura mellorar a visión do fragmento de calzada medieval que está na zona de acceso á actual sala. Intervirase nunha superficie total de 306,82 metros cadrados, dos cales 149,70 serían de ampliación.

“O proxecto organizará tamén o percorrido e o discurso positivo arredor das pezas pertencentes ao coro pétreo incorporando un entarimado de madeira e tamén se renovará a iluminación para buscar unha analoxía coa forma en que a luz natural atravesaba os ocos da fachada sur da nave e iluminaba o coro primitivo”, explicou Louzao.

Capela do Cristo de Burgos

Ademais, o goberno local deu luz verde á licenza para a restauración das sacristías da Capela do Cristo de Burgos, localizada no lateral norte da Catedral e separada do Pazo de Xelmírez por un pequeno patio. Neste caso, o proxecto ten un orzamento de execución material de 151.163,84 euros.

Esta capela, con planta de cruz grega e dúas sacristías, fora encargada polo arcebispo Pedro Carrillo y Acuña ao arquitecto Melchor Velasco y Agüero e concluíuse no ano 1664. A sacristía leste, que é moito máis complexa e rica, está cuberta por unha bóveda de casetóns de carpintería, mentres que a sacristía oeste, que é a máis ampla e ten dous andares, é moito máis sinxela e tamén máis funcional.

Louzao apuntou que esta última limita directamente co muro da fachada románica norte da Catedral, polo que “ten especial interese, xa que é un dos poucos lugares desde onde é posible observar polo exterior a totalidade dos elementos da orde arquitectónica desa fachada románica”. Esta sacristía foi privada e a súa cuberta orixinal foi substituída, polo que agora o proxecto vai recuperar a xeometría tradicional. Louzao sinalou que este punto tamén é interesante porque, segundo apuntan os últimos estudos, nesa zona foi onde quedou parada a obra da nave principal para ser despois retomada polo equipo do Mestre Mateo, encargado de finalizar a Catedral.

A obra tamén vai restaurar os paramentos interiores e os pavimentos das dúas sacristías e renovar o espazo exterior entre a sacristía oeste e a torre norte, que estaba afectado pola auga sen que houbera ata o momento unha solución adecuada. Tamén inclúe a renovación da instalación eléctrica en todas as zonas nas que se intervén.

Quinta dos Fuentes

Ademais, Raxoi deu licenza para outra actuación no eido patrimonial, o da reparación da estrutura e a eliminación de humidades na Quinta dos Fuentes, en Vidán. O proxecto foi elaborado polo Consorcio de Santiago, que tamén se vai encargar de contratar a obra, e ten un orzamento de 105.077,26 euros e un prazo de execución de catro meses.

As obras previstas inclúen o cambio da estrutura da cuberta para levantar o lucernario da escaleira, a renovación das tellas deterioradas, a reposición do falso teito da planta baixa afectado pola auga, o reforzo dos pontóns e das trabes, a instalación de novos canalóns, baixantes, carpintarías e varandas, o saneamento dos muros, revocar e pintar, a execución dun sistema de drenaxe exterior e o traslado da sebe que afectaba á fachada.

A Quinta dos Fuentes está moi unida á historia industrial de Santiago. Funcionou como curtidoiro entre 1792 e 1889, aínda que durante esa etapa sufriu varios cambios de propietario e foi tamén saqueada polos franceses na guerra da independencia. Chegou a mans de Manuel Fuentes Rodríguez, que non tivo interese en continuar a actividade industrial e encargou ao seu fillo, Agustín Fuentes, a súa transformación nun predio de lecer.

O edificio, que está no corazón dun parque que se creou en 2003 e situado á beira do paseo polo río Sar, destinouse a actividade sociocultural, pero “arrastra desde hai décadas importantes deficiencias que foron provocando deterioros importantes e que dificultan o seu uso. Por iso, esta era unha obra moi agardada” apuntou Louzao.