Hai uns días fun comer á casa de Juan Farias, onde sempre hai un prato para min como gusta de dicir o meu amigo. Tamén estaban Lourdes, a muller, e Paula, a filla que percorre o mundo axudando os demais, hoxe en Irak e mañá en Somalia, sen medo ás guerras, só por axudar os demais. Sentei entre Juan e o seu neto Mateos, fillo de Paula e Petrus, que ameazaba todo o tempo con poñerme perdido de arroz. Na sobremesa Lourdes foi buscar as últimas probas de imprenta do seu libro Gallego, que vai ser publicado polo Fondo de Cultura Económica de México con fermosísimas ilustracións de Cobas. Juan fíxome o agasallo daquela primicia que lin no aeroporto de Madrid mentres facía a espera. Toda unha verdadeira declaración de amor ao seu país e á súa lingua, aínda que está escrito en castelán.

Nun momento da obra, o autor di do protagonista: "Chegáronlle os achaques, que os trae a idade, que son cousa do tempo. Tivo que botar man da terceira perna, unha vara de carballo, coa que axudarse a gardar o equilibrio". Juan Farias, un dos mellores escritores que deu o país, natural de Serantes, a mesma terra de Torrente, axúdase cun caxato mentres agarra pola man a Mateos, o seu neto de ano e medio.